I received several emails about the Product vs Process blog, where I discussed the need to focus more on the writing process than on the product. Each person asked for clarity on what process really means.

When you're writing a short story, an essay, or a chapter of a novel or memoir, as you are doing so, you learn how to do characterization, setting, plot and theme.

If as you're learning aspects of how to do, say, vivid dialogue, you think: "Oh, this is going to make MY book great, and I'm going to sell it and be able to quit my day job and write all day," you're thinking product. It's not healthy. It's not necessarily realistic. The focus is too narrow, too egotistical, too small minded. It's the mark of an amateur writer, because anyone who's been in the process a long time has learned great humility.

I have a few friends who have novels published with reputable New York City publishers and even after their first book, they weren't able to quit their day jobs.

If, though, as you're learning dialogue techniques, applying them and they're succeeding, you think: "Oh, so that's how dialogue is done! Now I know how to do dialogue for all current and future writing projects," you're thinking process. It makes your fingers tingle as you type; it fills your belly with joy, it makes you feel like a flock of birds taking flight over the river. That's process.

One is a closed fist, the other an open palm. One involves the ups and downs of success one day and disappointment the next, the other an ongoing contentment with a rich learning process, no matter what happens.

www.artofstorytellingonline.com

somehow it was rather awesome i must say. but anyway, lunch with amanda hong and clique over at superdogs was fabulous. dog-licioussssssssssss!

and i happen to bump onto bff as if clique. yeahness. like after not seeing them for the whole of last week. damn i miss them badly!

chomp chomp soon bff as if pleaseeeeeeeeeeeee! with me this time round.

and accounting is my loved. i guess.

train home with amanda hong and clique once again.

and here i am, about to chiong for introleirec and attractmgt project once again.

i can forsee that its' gonna be a hectic month this time round. ONCE MORE!

chew

shall make my blog lively when i'm done with what i need to. meanwhile, just go SIAN with me pleaseeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee! bang bang!

Abfahrt: am 9./10. August 2008
Rückkehr: am 15. August 2008

Dienstag, 12. August 2008: Belgrad, Konzert auf einem Schiff an der Donau (ca. 100 Plätze)

Kosten: Benzinkostenanteil, Übernachtungen, Verpflegung

Das Fahrzeug: ein Reisebus mit Fahrer und 49 Plätzen.

Reiseleitung: Navigator M. & N-Dee

Übernachtung: wenn nicht anders & ausdrücklich mit der Reiseleitung vereinbart, muss die Übernachtung (notfalls) selbst organisiert werden - wir werden natürlich versuchen, alle unterzubringen.

Narrated Abu Huraira:

I heard Allah's Apostle saying, "Nothing is left of the prophetism except Al-Mubashshirat." They asked, "What are Al-Mubashshirat?" He replied, "The true good dreams (that conveys glad tidings)."

Vandaag moest er beton gestort worden, we waren eigenlijk met veel te veel volk om dit vlot te laten verlopen. Tot ergernis van enkele Indiers. Harde werkers zijn het, ook de vrouwen, ik kan het weten. Ik heb enkele keren de taak van een van de dames overgenomen en was al vlug pomp-af.

Rond de middag zijn we terug naar het st mary gebracht voor douche en lunch.

Deze namiddag ben ik met Sactive, Joke en Karel-Jan gaan schoppen. Stel u daar niet te veel bij voor. Eerst zijn we even iets fris gaan drinken in het hotel waar KJ in september verbleef. Schoppen is hier een risico, je hebt konstant het gedacht dat ze u zullen omver rijden, vreselijk stresserend.

Het geeft toch een goed beeld van de Indiers, winkeltjes en kraampjes de een naast de ander, dan het konstante getoeter en een vreselijke walm uitlaatgassen. Daartussen lopen er dan nog honderden mensen.  Konstant wijzigende geuren, mensen hollen door elkaar, het is geen eenvoudige taak voor ons om hier even te gaan winkelen. Verwonderlijk dat hier niet meer ongevallen gebeuren. En toch heeft het ook charme, kinderen met knikkers van ogen staren ons aan in hun strakke uniformpjes en dames met prachtige saaris kleuren het straatbeeld. Het is een mooi spektakel.

Straks gaan we nog een schooltje bezoeken voor arme kinderen, Father Manuel geeft ze s avonds nog avondles opdat zij ook hun onderwijs kunnen afwerken.

Volgende keer meer daarover.

W 1927 roku podziemną komorę przez przypadek odkryła… krowa. Pełne tajemniczych artefaktów, pochodzących nawet z okresu neolitu, znalezisko było enigmą. Czy był to składzik średniowiecznego maga, skarbiec templariuszy czy może coś jeszcze bardziej tajemniczego?

17-letni Emile Fradin pomagał swojemu dziadkowi na ich rodzinnej farmie w Glozel, nieopodal Vichy, w samym sercu środkowej Francji, kiedy natknął się - dosłownie - na jedną z najbardziej kontrowersyjnych tajemnic stulecia. Był 1 marca 1924 r., kiedy jedna z jego pasących się krów zapadła się w - wyglądającą z pozoru na gładką i stabilną - powierzchnię łąki. Ziemia otworzyła się pod biednym zwierzęciem, które wpadło do całkiem niespodziewanej, sztucznej komory lub jamy. Ta dziwna, zrobiona przez człowieka komora, wyłożona była połączonymi cegłami, z których niektóre były zeszklone, jakby pod działaniem intensywnego gorąca. Pokój przywodził na myśl prymitywną hutę szkła lub średniowieczny piec do wypalania. Młody Emile uratował pechową krowę, umieszczając szeroką taśmę pod jej brzuchem i unosząc ją. Kiedy ponownie zszedł na dół, aby zbadać pomieszczenie - bez przeszkody w postaci przerażonej jałówki - dokonał kilku niesamowicie ekscytujących odkryć.

Komora była pełna półek i niszy, które zawierały wiele starożytnych i niezwykłych obiektów. Było tam kilka rzeźbionych kości i trochę jeleniego poroża. Były tam statuetki, które najwyraźniej musiały przedstawiać prymitywne bóstwa, przypominające ciężarną Wenus z epoki kamiennej, a przede wszystkim - było tam wiele glinianych tabliczek, pokrytych nieznanym alfabetem.

W następnych latach, w pobliżu odkryto tak wiele szczątków ludzkich, że okoliczni mieszkańcy nazwali to miejsce Champ des Morts (Polem Umarłych).

Dr Albert Morlet, lekarz medycyny z pobliskiego Vichy, szybko dowiedział się o niezwykłym odkryciu młodego Fradina. Morlet bardzo interesował się archeologią i antropologią, odwiedził więc farmę Fradinów 26 kwietnia 1925 roku. Był pod ogromnym wrażeniem tego, co zobaczył. Później dr Morlet doszedł do porozumienia z Fradinami. Według umowy artefakty miały należeć do nich, ale Morlet miał mieć wyłączność na publikację i reprodukcję wszystkich naukowych informacji, dotyczących miejsca wykopalisk.

Niektórzy ortodoksyjni archeolodzy byli sceptyczni z powodu szerokiej rozpiętości czasowej wieku znalezisk. Najmłodsze i najstarsze okazy dzieli przedział 3000-4000 lat. Jaka osoba czy grupa mogła zebrać je wszystkie w tym miejscu, a przede wszystkim - dlaczego? Przed - mającym ostatnio miejsce - rozwojem archeologii i paleontologii, nieskrępowanie spekulacje otaczały starożytne krzemienne artefakty, kości i skamieliny, które na powierzchnię wydobywały pługi. Cmentarzyska z epoki kamiennej, grobowce i monumenty przypisywano Królowi Arturowi, Merlinowi, pogańskim bogom, gigantom, demonom, aniołom, krasnoludom czy wróżkom. Kości mamutów i dinozaurów brano za dowody na to, że biblijni, przedpotopowi giganci - wraz z potwornym Lewiatanem - kiedyś zamieszkiwali Ziemię. Krzemienne groty strzał przypisywano wojownikom elfów i rzemieślnikom wróżek.

Takie artefakty były w średniowieczu bardzo cenione przez jasnowidzów, czarodziejów, czarowników, czarnoksiężników, czarownice, proroków, szamanów i oszustów, jak również przez - znających się na magii - księży i egzorcystów oraz innych "mędrców" wszelakiego rodzaju. Wszyscy oni wierzyli, że te przedmioty mają magiczne właściwości. Obiekty z epoki kamiennej stosowano do produkcji ochronnych talizmanów i lekarstw. Na przykład wierzono powszechnie, że noszenie przy sobie schowanego w skórzanej torbie krzemiennego grotu (wróżek), wraz z odpowiednio przygotowanymi ziołami i zaklęciami odmówionymi przy świetle księżyca, chroni właściciela przed strzałami. Podobnie mała porcja "kości giganta" (być może przypisywana biblijnemu Goliatowi) zmieszana z mąką owsianą i podana małemu chłopcu, pomoże mu urosnąć. Średniowieczny mag lub wiedźma potrzebowali jakiegoś bezpiecznego miejsca, gdzie mogliby przechowywać magiczne składniki i ekwipunek. Przypuśćmy, że taka osoba odkrywa nieużywane miejsce wytopu szkła. Ma więc dobrze ukrytą podziemną komorę, która ma już wytopione oraz zeszklone półki i nisze, znajduje się w idealnej, odległej okolicy, z dala od oczu wszystkich wścibskich - również przed Świętą Inkwizycją i jej armią tajnych informatorów. Możliwe, że młody Fradin, kiedy krowa jego dziadka wpadła dołu, odkrył na nowo właśnie taki magazyn czarnoksiężnika...

Glozel leży bardzo blisko - rzucających się w oczy - ruin XIII-wiecznego zamku Château Montgilbert, zbudowanego w czasach świetności templariuszy. W odległości 2 lub 3 dni szybkiej jazdy na południe, znajduje się Rennes-le-Château - cytadela wielu nierozwiązanych, historycznych tajemnic - ze swoim baśniowym Skarbem Arkadii i kontrowersyjnymi powiązaniami z templariuszami i katarami. Zadziwiająca seria prawdziwych (ale kruchych, trzeba przyznać) powiązań może łączyć tajemnicze artefakty z Glozel ze skarbem Rennes i zagadką studni z pieniędzmi na Oak Island, na wybrzeżu Nowej Szkocji. To by połączyło trzy najbardziej intrygujące zagadki wszechczasów.

Czymkolwiek nie okaże się w końcu skarb Rennes-le-Château, więcej niż ćwierć wieku badań przekonało nas, że nie ma on nic wspólnego z Jezusem z Nazaretu. Nie ma ani źdźbła prawdy w romantycznej, sensacyjnej i ciągle popularnej teorii "linii krwi", w której pojawia się św. Maria Magdalena i stara francuska dynastia Merowingów. Skarb z Rennes-le-Château jest prawdopodobnie czymś znacznie starszym niż nasza chrześcijańska era. Żeby wnieść oświetlającą pochodnię teorii w mroki podziemnej komory na farmie Fradinów w Glozel, trzeba cofnąć się w czasie bardzo daleko.

Najpierw musimy zająć się teoriami Grahama Hancocka, dotyczącmi zaginionych cywilizacji, które, jak sugeruje, mogły kiedyś istnieć pod lodem, pokrywającym obecnie Antarktydę. Jeśli Hancock ma rację, a jego dowody są przekonujące i dobrze zorganizowane, to uciekający przed nadciągającym lodem ludzie, mogli dotrzeć do Egiptu tysiące lat temu. Kiedy już tam dotarli, podzielili się swoją zaawansowaną kulturą i technologią z wcześniejszymi mieszkańcmi Doliny Nilu. Na przykład Sfinks może być dowodem ich rozległej, prastarej wiedzy oraz ich nagłego przybycia jakieś 15 000 lat temu. Ostatnie odkrycia piramid w Brazylii - większych i starszych od swoich egipskich odpowiedników - także sugerują, że zaawansowana kultura rozprzestrzeniła się od północy, uciekając przed posuwającym się lodem Antarktydy.

Biblijne zapisy nie są zbyt szczegółowe, ale kiedy Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu, ważna część prastarego egipskiego skarbu i wiedzy - niemal na pewno - odeszła wraz z nim. Czy to dlatego faraon przedsięwziął tak nierozważną próbę odzyskania wszystkiego, za cenę swoich nieszczęsnych rydwanów, kiedy stratę zauważono na egipskim dworze, a Mojżesz już od dawna był w drodze? Tego aktu samobójczej, militarnej głupoty nie da się wyjaśnić inaczej, a niezależnie jakim był, głupcem faraon nie był na pewno...

Mojżesz i Izraelici nosili ze sobą wszędzie i - chronili własnym życiem - Arkę Przymierza. Jej projekt był dobrze znany w Egipcie, jeszcze na długo przed odejściem Mojżesza. Jak przypuszczam, nie skonstruowano jej przed wydarzeniem na górze Synaj i otrzymaniem tablic z przykazaniami. A jeśli zostały one przyniesione z Egiptu, na początku Eksodusu, razem z innymi pre-egipskimi "skarbami", które zawierała? Być może najważniejszą częścią skarbu było coś bezcennego, co pochodziło od starożytnej cywilizacji, teraz spoczywającej pod grubym lodem Antarktydy?

Wiele fal wojennych uderzało w późniejsze królestwo Hebrajczyków. Zdobywcy przychodzili i odchodzili, kiedy to ich z kolei podbijano. W końcu, nieznany starożytny obiekt z Arki mógł dostać się do skarbca Imperium Rzymskiego. Kiedy Wizygoci Alaryka podbili Rzym na początku V wieku, mógł on udać się wraz z resztą cennego łupu do - prawdopodobnie wizygockiej - starożytnej twierdzy Rennes-le-Château - bezpiecznej i łatwej do obrony pośród nierównych wzgórz Pirenejów.

Czy wiecznie poszukujący templariusze znaleźli wskazówki na temat tego, czym był i gdzie teraz znajdował się skarb, kiedy badali starożytne ruiny pod swoją siedzibą w Jerozolimie podczas rządów króla Baldwina? A może już posiadali dziwną, starożytną wiedzę, która ich prowadziła? Czy ich towarzysze, templariusze z południowo-zachodniej Francji także znali sekrety Rennes-le-Château? Czy francuscy templariusze przynieśli ze sobą tę tajemną wiedzę do Château Montgilbert, niedaleko Glozel? Czy dalsze wskazówki do tej samej, niesamowitej zagadki ukryte są w podziemnej komorze w Glozel, w samym cieniu starożytnego Château?

To awanturniczy i nieposkromieni templariusze dostarczają również intrygującego powiązania tej sprawy z wyspą Oak Island w pobliżu wybrzeży Nowej Szkocji. Tajemniczy Kamień z Yarmouth (na zdjęciu powyżej) pokryty jest runiczną inskrypcją, odkrytą w Nowej Szkocji w 1812 r. Wiele z tych run zgadza się z dziwnym alfabetem z Glozel. Jedna z teorii na temat zagadki z Oak Island głosi, że to templariusze ukryli tu swój skarb. Niektórzy templariusze z pewnością uciekli z Francji w 1307 r., a tajemnicza Zaginiona Flota Templariuszy jest jedną z największych zagadek historii. Co się z nimi naprawę stało? Czy byli to ci sami templariusze, którzy odpowiedzialni są za tabliczki z Glozel i skarb z Oak Island?

Templariusze uwielbiali uzywać kodów i szyfrów. Byli w tym ekspertami. Czy właśnie tym były tabliczki z Glozel - kodem templariuszy? Czy te ezoteryczne inskrypcje odnoszą się do dziwnej natury i tajemnego miejsca, gdzie znajduje się bezcenny obiekt, który Mojżesz wyniósł ze starożytnego Egiptu? Alfabet z Glozel może być nawet ważniejszy od Kamienia z Rosetty, jeśli tylko odczytamy tajemnicze litery i znaki.

Jens-Peter Bonde (* 27. März 1948 in Aabenraa, Dänemark) ist ein dänischer Politiker und Mitglied des Europäischen Parlaments und gehört der Junibevægelsen-Partei an. Er ist zusammen mit Nigel Farage (UKIP) Parteivorsitzender der Unabhängigkeit und Demokratie-Gruppe im Europäischen Parlament.

Bonde ist für seine europakritische Haltung bekannt,

als auch für sein Fachwissen in Verfassungsfragen.

Er tritt regelmäßig in den Medien auf, um Entscheide der EU zu kommentieren.

Bonde hat auf Dänisch über 50 Bücher über die EU geschrieben, unter anderem vereinfachte Versionen mehrerer EU-Verträge. Vor der EU-Erweiterung 2004 arbeitete er an Übersetzungen der EU-Verträge in die Sprachen der neu hinzukommenden Mitgliedsstaaten. Bonde hat auch auf Englisch fünf Bücher geschrieben.

Der Deutschlandfunk (DLF) sendete ein Interview mit Jens-Peter Bonde. In der Textfassung wird als Überschrift das Wort "Querulant" verwendet.

Hard Disk Drive Boot Priority se convierte en...

Prioridad dura de la Bota de la Campaña

(nótense las mayúsculas en Bota y Campaña)

Eso en Dell no pasa, verdad, Queen?? :P (era Dell??)

En fin... molerlos a palos era poco!

Fromlostotheriverismo via microsiervos

Today I made my semi-annual appearance at BM's adult Sunday drill and something interesting came up in the middle of it. BM said something to the effect of "if you want to throw a woman off during a match, compliment her." After giving that some thought, I've decided there is a whole lot of truth to that. BM told me to explain why as my next assignment, so here goes.

As women, we have been working hard for our entire lives to be taken seriously in higher education, the workplace, sports, etc. We have gotten used to knowing that we have to work much harder than men to be taken seriously. The few women tennis pros out there can certainly attest to that. Women still encounter sexism in some form every day even though we have come a long way since the women's liberation movement. Knowing that we have to prove ourselves much more than our male counterparts is just sort of ingrained in us. We know that as women, we're going to have to do a whole lot more to get the respect we deserve. Compliments throw our mentality off. They cause us to let our guard down. It's hard to know how to take a compliment when you've worked so hard to get them in so many areas of your life and so often have not. We haven't quite figured out how to deal with someone who acknowledges properly a job well done yet. It's still kind of new to us.

I have great confidence that this is going to become less and less of an issue with each generation. Here's part of the reason why:

I had a conversation with one of my professors recently about the significant gender imbalance at Lake Forest. The numbers are actually approaching 65% women and 35% men. This is not unique to my school either; there have been more women than men in college since the early 1990's and the gap is widening. Her explanation for this was that women have been told they have to work harder to get into college and prove that they belong there. So they did. Now men are being left in the dust and are going to have to step it up a notch. Who says hard work doesn't pay off? There is actually talk of extending affirmative action to men to get more of them into higher education! Isn't that interesting?

Até hoje, nos meus 44 anos de rádio profissional, nunca vi a torcida de um clube de outro estado, chegar aqui com tanta gente. Aproximadamente 5.000 torcedores do Santa Cruz, de Recife, foram ao Amigão, torcer contra o Campinense.

Temia-se inclusive, que o público pernambucano fosse maior do que a torcida rapôsa, o que não aconteceu quando o jogo começou, uma vez que o torcedor da serra chega sempre em cima da hora.

Vitória justa do campeão paraibano por 2x1, sem contudo apresentar regularidade dentro da partida. O Santa Cruz, é um time normal como qualquer outro da série C. Não mete mêdo em ninguém.

Já o Treze, jogando em Salgueiro,  interior pernambucano, não conseguiu suportar o ritmo do dono da casa e perdeu por 1x0. O galo, parece que não dá muita sorte quando se prepara aqui em João Pessoa.

Nesta quarta-feira (9), o Campinense vai até Caruarú jogar contra o Central e o Treze enfrenta no Amigão o Icasa, de Juazeiro do Norte.

Nos ha llegado esta vídeo-respuesta de un usuario de YouTube. Lo hemos visto varias veces y a pantalla completa, y aunque efectivamente el gabacho en cuestión se parece al abuelo, no se trata de él.

De cualquier manera, seguimos en búsqueda y agradecemos todos los datos que nos puedan aportar.

Bem acabou a festa o glamour e agora é voltar para minha realidade e pra mnha vda e dieta  engordei quase 2 kg e agora é refazer o caminho de volta enxugando gelo.....emagrecer não é fácil não mas engordar.....é num piscar de olhos....Queria agradecer todo o carinho de vocês !

Férias das crianças estamos matando nosso tempo jogando juntos é sempre muitooo bom passar meu tempo com eles e a diversão é garantida...........

Bem voltando a dieta o mais dificil é o recomeço sempre você quando está na linha os dias passam que você nem "sente" mas quando está na fase escorrega e jaca para sair do ciclo jacativo não é fácil PORÉM NÃO É IMPOSSIVEL E SE FAZ NECESSÁRIO....hoje engreno chá verde+ liquida quem vem comigo?

É isso são apenas 24 horas off compulsão....

This is just some tips on finding Rockhopper: He usually goes to Places like his Ship, the Beach, the Cove, the Ice burg, The Plaza and the Pizza Parlour. To check if he is online or not:

1. Go to the Login Page.

2. Type in Rockhopper and any Password over 5 characters long.

If it says ACCOUNT BANNED he is not online so stop searching for him.

If it says PASSWORD INCORRECT he is online so continue searching.

I WILL POST MORE VERY HELPFUL TIPS ON FRIDAY.

How did motorcyles go from being a symbol of youthful rebellion to one of middle-aged desperation? The timeline begins with Marlon Brando looking young and hot in The Wild Ones, in 1953. Hippies and bikers united in the counter-cultural beliefs in the 1960s, until the Rolling Stones hired the Hells Angels to police their concert at Altamont in 1969. A fan was killed, a riot ensued, and the image of motorcyclists went from cool to terrifying in two seconds flat.

It got even weirder after that, when a band of Angels plotted to kill Mick Jagger, attacking the Hamptons by boat.

These image problems discouraged young people from taking up motorcycling over the past few decades, so that now most of the active motorcyclists are middle-aged or older. If it's youthfulness you're after, trade in that hog for something more daring, like racing junk. Or a fixed-gear bicycle. Look Ma, no brakes!

El visitante a Paquistán será agasajado constantemente con té.

Si la bebida porteña es el café (dejemos a un lado el mate) la nacional paquistaní es el chai o té.

Aclaremos de entrada que se trata de té con leche. En vano esperará el porteño se le sirva la leche aparte. "Té" significa "té con leche" mezclada en un 50 % con el té. De hecho, el universal dup patti, una variante muy común, es té sin agua, sólo 100% de leche.

Si el café se asocia al bar, el cigarrillo, la política, la filosofía y la angustia porteña, el té con leche para un porteño se asocia naturalmente a la hora de "la leche"..

Déjeseme aclara acá que la asociación con la infancia pareciera no ser en vano en Paquistán, puesto que placeres mundanales como el cigarrillo, la política, la filosofía o la música (el tango) le están prohibidos por religión, de modo que no dominan en público..

 Lo que es universal en cambio es la familia, de modo que uno toma el té siempre en casa, en compañía de hermanos, primos, sobrinos y tíos, de la cuna hasta la tumba! Aún en la calle, el equivalente del café porteño (si tal paralelo puediera hacerse) no es sino una congregación de primos, sobrinos, tíos y abuelos (propios y ajenos) que se reúnen para charlar, ocasionalmente sorbiendo del platito el té que ha caído de la taza (se deja caer intencionalmente para saborear dicho placer..)

Como siempre en Paquistán, todo queda en familia..

El té se prepara hirviendo el agua con las hojas de té, luego mezclándolo con leche hervida, y colando todo en una espumadera que lo deja espumoso y calentito en las tazas.

Se lo toma en todo momento del día (incluyendo como en Argentina después de la comida) acompañado de cosas dulces como bombas de crema o bay-biscuits (que en su Inglaterra original y aquí se llama rusk) o los dulces tradicionales, aunque más de una vez se le servirá a uno con la salsa con chile del almuerzo (sirve muy bien para cortar el picante)!

Abajo fotos de los chai-walla o dispensadores de té en la calle y en los restaurantes, que manejan con destreza la espumadera y mantienen una olla de té con leche caliente en forma permanente, espumándolo de rato en rato..

thx rockhopper, bye !

i will wait him to get his new free item and hang-out with him.