Excursiebus  Originally uploaded by tenaanval

Gisteravond thuisgekomen van een zeer interessant congres. Heel veel nieuwe contacten gelegd, nieuwe dingen gehoord en inspiratie opgedaan. Ik weet nog niet zo goed wat ik er allemaal mee aan moet en of ik een uitgebreid verslag ga schrijven. Denk het niet. Maar ik wil wel alvast de dingen melden die me het meest opvielen, of die me het meest bezighielden.

Meteen al tijdens de opening werd de volgende stelling geponeerd: "A library is a not building with books. A library is a building with librarians." En niet door de eerste de beste maar door Henrik Dahl, een bekend Deens socioloog. Daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn.

Verder was er een heel boeiend verhaal van Patrick Losinki, over een rapport van ULC over de return on investment van bibliotheken: volgens dit rapport levert elke dollar die in een bibliotheek geinvesteerd wordt drie dollar op. Zodra ik het rapport gelezen heb kom ik er op terug.

Ik heb een demonstratie gehad van Spoergolivia, de Deense digitale vraagbaak voor kinderen, in de bus zitten praten over een leesclub voor kinderen in de gevangenis in Kansas, gediscusieerd over de vraag of de bibliotheek "the place beteen work and home" moet zijn en me verbaasd over het feit dat in Kopenhagen 50% van de bevolking lid is van de bibliotheek en in (heel) Australië 48%.  De directeur van de bibliotheek van Kaapstad legde uit dat de verschillen in haar land groot zijn omdat Zuid-Afrika zowel een eerste als een derde wereldland is. Veel van haar medewerkers ontbreekt het aan basiscomputervaardigheden. En ik heb de Deense Strandbibliotheek gezien (die van ons zijn mooier..).

De manager van de State Library van Victoria begon haar verhaal met de opmerking: "The fysical library is a necessity, in the age of digitalisation more than ever" maar de mooiste uitspraak kwam uit Zweden: "In libraries you meet people you didn't know you were longing for".

En zo was dit congres ook een beetje. Ik heb een hoop gehoord waarvan ik niet wist dat ik het zo interessant zou vinden. Ga er nog van nagenieten en dan kom ik er op terug.

Pffff. Wat een dag. Met de minister en de bus van Den Haag naar Nijmegen en door naar Arnhem. Met de trein de via Utrecht en Amsterdam weer naar Den Haag. Van verzorgingshuis met al die gay's en een enkele bi of trans naar de Hema en door naar een stadhuis. Dan weer stations.

Van gesprekken over homosexualiteit naar voorstellingen over jongeren die uit kasten komen. Van tompouches en koffie naar bekenden op onverwachte plaatsen. Van lobbyen met ambtenaren, vertegenwoordigers van verschillende organisaties naar gesprekjes met de auteur van een leuk boek over coming out en een zangeres met een hemelse stem. Van minister naar enthousiaste jongere, van mede-trans naar leuke lesbo.

Van irritatie over het marginaliseren (jawel) van transgenders naar tevredenheid over de resultaten die voor homo's en lesbo's bereikt zijn. Van twijfels over effectiviteit van dit soort dagen als het om emancipatie gaat naar mooie gesprekken met lieve mensen. Naar mensen die niet alleen begrip hebben voor hoe transen hun coming out ervaren maar het ook lijken te begrijpen. Van wens om een sterkere emancipatiedrang te zien bij transen want het is zo nodig naar de aanmoediging van anderen om juist meer lawaai te maken voor 'ons soort mensen'. Naar een minister die erkent toch wel erg zuinig te hebben gereageerd op realistische vragen rond een 'homonota' die transgenders alleen maar verder marginaliseert.

Het was een rare dag gisteren. Een hele vreemde eigenlijk. Maar vooral een dag die iets heel erg duidelijk gemaakt heeft aan mij. Een dag die me deed beseffen dat willen we transgenders een gezonde positie in de samenleving geven (sociaal, medisch, juridisch en maatschappelijk) we iets nodig hebben dat we nog missen. De emancipatorische basisbeweging van transgenders. Nut en belang van een Transgender Netwerk mag niet onderschat worden want beleid maken is een traag en taai proces. TNN heeft recht op haar plek en verdiend alle, maar dan ook alle steun. Maar zo'n netwerk van organisaties dat zich richt op het gesprekspartner zijn van overheid en gay organisaties die met de hoofden bezig zijn met een derde homo emancipatiegolf terwijl voor transgenders er sprake is van een eerste emancipatiegolf zal niet zonder een sterke en zichtbare emancipatorische basis kunnen. Die basis zijn ze zelf maar niet als organisatie. Ze zijn dat als een bundeling van individuen aangevuld met niet organisatiegebonden mensen die trots zijn op hun trangender identiteit. Die willen en durven voor het voetlicht te treden. Die een verhaal hebben, een boodschap en een drang om gehoord te worden.

Transgender activisme, we kennen het niet in het ingedutte Nederland. Maar het is zo ontzettend nodig. Juist nu de krachten lijken te bundelen naar een stevig belangenbehartigingsnetwerk. Juist nu heeft zo'n club de steun nodig van activistische lawaaimakers en publiciteitszoekers. Van activisten. Van morele krakers die de hetero én homobolwerken aanpakken en die laten zien dat transgenders mooie volwaardige mensen zijn die een plek in de samenleving net zo hard verdienen als wie dan ook. Die gehoord moeten worden over hun problemen. Die de vrijheid moeten krijgen om zonder de belemmeringen van formele structuren overheid en overheden, bedrijven en organisaties aan te pakken op gebrek aan aandact voor de unieke problemen die transgenders ervaren. Activisten die niet de kast uit komen maar de kast aan barrels hakken. Die doorbreken.

Coming out, het is een raar proces. Gisteren vooral besproken in het kader van de coming out als homo of lesbo. Maar gisteren ook voorbijgaand aan de vaak dramatische coming out fase van de trangender of bisexueel. De transgender aan wie je op enig moment in het leven kunt zien dat ze transgender zijn en worstelen met de uiting van hun genderbeleving. Met als gevolg ridiculisering, marginalisering, discriminatie en geweld. Tot moord toe. Ook in Nederland. Daar ging het gisteren niet over. Aan ons transgenders de taak om dat gemis op die eerste coming out day op de tweede kom uit de kast dag volgend jaar teniet te gaan doen door nadrukkelijk aanwezig te zijn. Lawaai te maken. Aandacht te eisen voor onze problemen en rechten. Door actie en activisme. Met zelfvertrouwen, sterk en gemotiveerd. Want we mogen onze samenleving de kracht en schoonheid van transgenders en mensen met een gender diverse leefstijl niet onthouden. Nederland verdiend ons, Nederland verdient het ons te kennen. Dan eerst maar de barricaden op anders gaat dat niet gebeuren.

Het was dus een gekke dag. Een hoopvolle dag maar jammer genoeg ook een ontzettend incomplete dag.

Alice © 2008

Voi care va intoarceti acasa
si dupa ce-ati inchis usa
spuneti "buna seara",
voi nu stiti ce-nseamna
sa intri pe o usa tacand.

Mi s-a parut geniala, asa ca am pus-o la status. Ma asez in pat, imi iau caietul de poezii si incepe sa imi fuga mana pe foaie, desenand cercuri haotice, liniute, puncte, virgule, linii de pauza si caciulite, organizate intr-un catren cu cateva cuvinte lipsa. Nici nu trebuie sa imi caut rimele in dictionarul cerebral, totul vine de la sine. La un moment dat obosesc. Inchid ochii si totul e frumos... e liniste, e 4:30 dimineata iar maine e sambata. Ba nu, azi e sambata. Da, ca doar e trecut de 12... Daca era luni, dormeam decat o ora si jumatate. Se intuneca.

Ma trezesc intr-o baie de lumina, cu o voce repetandu-mi haotic acelasi lucru: "Hai la masa, hai la masa". Deschid ochii si o durere crasa imi sageteaza capul. Mi-e sete. Sunt deshidratata, oare am murit? Nu, nu cred ca ma cheama Satana la masa... Sunt in camera mea. Ma misc putin si imi amintesc de caiet. Era pe jos, la fel cu cartea lui Eminescu si cu pixul cu pasta neagra. Adormisem fara sa termin strofa.

In serile-ntristate si damnate,
Cand hoinaresc pe strazile de plumb,
Aud trecutu-mi trist strigand -
De

Bachus, iarasi m-ai mintit... Atat de mult incat nu imi mai amintesc cu ce...

Post rated C. Pentru explicaţia rating-ului, apasă AICI înainte de a citi post-ul.

It's absolutely extraordinary! You could look at him as... unusually brave.

(Băi, deşteptule, ca să prinzi ideea TREBUIE să te uiţi la filmuleţul ăsta de 2 minute amărâte, altfel, de ce mai citeşti?) Imaginile acestea mi-au rămas întipărite în minte din primul moment când le-am văzut, acum vreo 10 ani. Totuşi, până acum nu am putut înţelege pe deplin ce a făcut special necunoscutul pe care-l veţi vedea şi voi (sau de care vă veţi aminti) aici ( http://www.youtube.com/watch?v=mrQqDqOx3KY&feature=related ). Era 5 iunie, 1989.

Scurt: partidul comunist chinez a încercat să sugrume manifestaţiile democratice ale studenţilor. China, după cum ştiaţi, era şi este comunistă. Keywords pentru Google: Tiananmen Square Massacre

Momentul epic îl are ca protagonist pe un tânăr (la prima vedere, probabil student) care încearcă să ţină piept unui lung şir de tancuri. Cred că de restul vă daţi şi voi seama.

Rebelul necunoscut săvârşeşte cel mai mare şi mai emoţionant act de curaj pe care l-a văzut lumea în întreaga sa istorie. Cum a reuşit să facă asta e un mister la fel de mare. Frustrarea, tinereţea, nebunia? Nervii de oţel şi sângele rece? Ouăle tari ca piatra?

Studentul aşteaptă apopierea tancurilor fără să ştie dacă acelea sunt ultimele clipe ale vieţii lui sau nu. Şi insistă să nu treacă de el, gata să-şi dea viaţa pentru motivul său. Un exemplu extrem şi incomparabil de "totul sau nimic". Neînfricarea sa atinge sau chiar depăşeşte cele mai înalte cote ale curajului stabilite până în acel moment. E exemplul de sfidare care redefineşte eroismul şi e răsplătit cu standing ovation worldwide. Incontestabil! Unul din necunoscuţii cu faimă mondială, printre persoanele cu adevărat respectabile ale lumii.

Tânărul acesta cu o personalitate supranaturala este un model perfect de inspiraţie. Aşa cum spune şi titlul, nu a fost identificat niciodată, nemaiştiindu-se nimic despre el. Cu toate acestea, cele câteva minute din viaţa lui au avut şi încă au un efect colosal asupra omenirii.

Din păcate, cuvintele sunt prea puţine. Comentariile din clip sunt de nota 11!

Din ciclul discursului lui Al Pacino din Any Given Sunday a aparut reclama aceasta, eleganta si poetica, realizata de Saatchi&Saatchi London, ce il are ca performer pe artistul international, cunoscut pentru discursurile sale, Ainsley Burrows. Sunt cateva elemente foarte interesante pe partea grafica / metaforica, dar un lucru e inovator de-a dreptul, senzatia timpului care curge ce este data de integrarea secundelor reale in discurs.

Ik zit nu al een dikke twee maanden temidden de Franstaligen en ik moet toegeven dat, if spoken by the right person, Frans inderdaad heel erg mooi kan klinken. Maar veel verschil met het Nederlands is er niet echt. Ook het Frans kan zwaar verneukt worden door een lelijk accent, verkeerd gelegde nadrukken en de plattelandse tongval. Tot zover de gesproken versie.

Wat me meer opvalt is de geschreven versie van de Franse taal. Aangezien ik de hele dag door zowel privé als op het werk met teksten te maken heb (en hier ook studies voor heb gedaan), kan ik wel zeggen dat teksten moeten bruisen van inspiratie. Een tikfoutje hier en daar kan nog door de beugel, maar dt-fouten of gewoonweg inspiratieloos opsommen van zinnen absoluut niet. Heb je te maken met vaak terugkomende onderwerpen, wees dan creatief in je woordkeuze.

De Franstalige teksten die ik onder ogen krijg, zijn dit absoluut niet. Steeds weer lees ik dezelfde uitdrukkingen. Nooit worden er leuke woordspelingen gebruikt. Volgens mij bestaan er zelfs geen spreekwoorden in het Frans. Dat is toch een beetje een tegenvaller voor een schrijver/lezer als ik.

Frans is bij wijlen een mooi uitgesproken taal, maar tekstueel gezien staat het ergens te midden de grijze massa van flauwe talen. Ik wil niet de patriot uithangen, maar het Nederlands is daarentegen een speeltuin voor schrijvers. Woordspelingen, zegswijzen, uitdrukkingen en treffende vergelijkingen zijn alom vertegenwoordigd. Het Nederlands maakt van een schrijver een kunstenaar. De Franse taal daarentegen heeft een kunstenaar nodig om het levendiger te maken.

Note to self: een blog schrijven met enkel en alleen uitdrukkingen. Tips over onderwerpen of niet te missen uitdrukkingen zijn altijd welkom.

Het is weer bijna zo ver. Van 18 tot en met 22 november wordt mijn stad weer een speelplaats van literatuur en muziek, voordracht, theater en gitaargejank. Crossing Border hits the town! De vraag is natuurlijk: ga jij ook?

Ik wel in ieder geval en ik heb geen enkele zin om alleen te gaan. Met een clubje is het uiteindelijk veel leuker en de café's kunnen wel wat mooie mensen als bezoekers gebruiken. Dus, vrienden, vriendinnen, geliefden, ontrouwen, mannen, vrouwen en anderen, wil je mee? Meldt je dan bij mij en dan organiseren we een heuse Crossing Border club.

Let's party!

groetjes,

Alice 

Naschrift: ja, ja, ik weet het. De poster is een draak. Die queer poster van vorig jaar was veel leuker!

En helaas, ook deze winter wordt het weer on-ge-lo-ve-lijk moeilijk. Ga ik voor een warme trenchcoat of toch een kort winterjack? Om dan nog niet eens te beginnen over de kleur (bright colours of chique zwart) en de stof (tweed of wol)! Daarom heb ik, en jullie vast ook, van tevoren even een flinke dosis inspiratie nodig voordat ik de winkels af ga struinen voor mijn weloverwogen exemplaar. Dus, hierbij de fijnste en warmste coats waarmee je de gure maanden perfect mee door komt.

Het toeval is dat Mike van Gaasbeek van de WORM een zeer handige site heeft opgezet met documenten over het opzetten van een stichting.

Over Openorg.nl

Je hebt twee werkelijkheden: de fysieke werkelijkheid en de papieren werkelijkheid. Die twee moeten goed op elkaar aansluiten en -het liefst ook nog- elkaar versterken. De fysieke realiteit kabbelt vanzelf door of stormt vooruit. Voor de papieren werkelijkheid moeten systematieken worden opgezet, en met deze systemen probeer je dan de fysieke processen te vatten, te beschrijven of te vertalen.

Dankzij veel googlen en pikken, lenen, ontwikkelen, uitbesteden, aanpassen, kopiëren, downloaden en uittekenen, zijn we er zelf uiteindelijk in geslaagd om een papieren organisatie op te tuigen. Dat heeft veel tijd, geld en energie gekost, waarbij we vaak het gevoel hadden dat we het wiel opnieuw aan het uitvinden waren.

Om andere bottom up organisaties dit gevoel te besparen, hebben we besloten deze wiki te ontwikkelen, met daarin alle reglementen, formulieren, soorten overeenkomsten, boekhoudkundige structuren, begrotingssystematieken, e.d. als download met tips and ticks aangeboden.

Bekijk en lees het hier: www.openorg.nl

Vanuit het hoekje op de kaart staar ik soms
met doelloze blik over de randen van mijn stad.
Op de achtergrond mensen, lift en autogegons,
het maakt me traag en dan droom ik soms wat.

Over woorden, mensen, verhalen en plaatsen
tegen een lucht tussen melkwit en grijs gekleurd.
Ik voel het leven tegen het raam voor me kaatsen,
't is net of daar buiten niet echt iets gebeurd.

In mijn hoofd beleef ik liefde, pijn en ontdekking,
verlies ik mezelf als er zich weer een reis afspeelt.
Met mezelf als nog niet onontdekte verstekeling,
mijn leven stap voor stap en beeld voor beeld.

Dan, totaal onverwacht is het zomaar afgelopen,
een telefoon gaat of er komt iemand binnen.
De afloop van mijn reis bestaat uit louter hopen,
samen met wat onbestemde zoete herinneringen.

Alice © 2008

Sunt zile, cum a fost cea de azi, in care totul merge bine. Coincidenta a facut sa ascult ceva chiar acum care se potriveste foarte bine cu ce vroiam sa scriu in articolul de fata. Earl Nightingale, intr-un discurs al sau, spune ceva de genul: "people tend to forget that satisfaction comes not from there leisure time, but from their working time".

Exact asta am simtit astazi si asta este esenta antreprenoriatului: sa lucrezi pentru tine si sa iti placa, sa nu simti ca te plictisesti. Am muncit mult, am fost la intalniri, am stat ore in fata calculatorului, m-am enervat, am injurat windowsul si photoshop-ul, diversi furnizori, etc. :) Intr-un final insa, totul s-a asezat exact cum trebuie.

A good day. 

Er is van alles te vinden. Over gezondheid, opvoeding, emoties, gedachten... kortom alles om vitaal te zijn!

VitalityJunkie op YouTube.

Heel veel plezier!!!

Există o proastă inspiraţie la fel cum există o bună inspiraţie. Spunem despre cineva anume sau despre noi înşine că am avut o proastă inspiraţie să facem sau să spunem un lucru sau altul.

                Se întâmplă aşadar să acţionezi sau să vorbeşti cuprins de un furor al stupidităţii, să stai sub semnul unei stranii iluminări a orbirii, să faci ceea ce nu trebuie făcut şi să spui ceea ce nu trebuie spus cu consecvenţă, cu metodă, cu artă.

                La fel ca în inspiraţia bună, în cea proastă pare că nu-ţi mai aparţii, că ai ieşit din tine într-un soi de transă iraţională, într-un extaz al neroziei; însuşi zeul Inepţiei pune stăpânire pe mintea şi pe întreaga ta fiinţă, iar tu nu mai eşti decât un biet mesager al Tâmpeniei absolute.

                Rămâi înmărmurit de cât de fluentă, de curgătoare, aproape atingând graţia poate fi uneori prostia. O crezi (precum o credea Bergson) împiedicată, sincopată, împleticită, greoaie, ţinând de patologia elanului vital, şi deodată o vezi făcând piruete complicate, acrobaţii spectaculoase, maestră a unei retorici sui-generis, înşirând cu uşurinţă polisilogisme delirante şi înălţând o catedrală gotică de absurdităţi.

                Nu săracii cu duhul sunt aceia care sunt cuprinşi de nebunia sacră a prostiei, nu cei grei de minte, ci, dimpotrivă, cele mai predispuse la această formă de prostie sunt spiritele alese, acele personalităţi pe care lumea le cataloghează ca făcând parte din intelighenţia unei naţiuni. Pentru ca Ideea insăşi a Prostiei să stabilească un contact cu tine îţi trebuie ani întregi de educaţie, biblioteci de cărţi citite, doctorate susţinute la cea mai sorbornicească Sorbonă, şi mai ales o lungă asceză intelectuală. Ani de aşteptare pentru ca Prostia să te viziteze, ani de pregătire şi de primenire ca să poţi da naştere unui sublim şoarec spiritual (anterior, şoarec de bibliotecă).

                Să ne bucurăm aşadar că Prostia nu se limitează la neanderthalieni, ci că îşi recrutează slujitorii şi dintre membrii cei mai aleşi ai speciei sapiens. Astfel, lanţul fiinţei va fi mai întreg şi sfera lumii mai rotundă!

Het was een ontzettend leuke bijeenkomst waar naast de gewone standaard informatie (wat kunnen we voor je regelen, etc.) ook studenten waren uitgenodigd om te spreken over hun ervaringen. Er was zelfs een Amerikaanse vrouw (Suchi Joshi) die in de VS op graduate niveau had gestudeerd. Haar verhaal was echt te bizar voor woorden, en wat ze vertelde zorgde er echt voor dat ik met grote ogen zat te smullen van haar verhaal:

zij heeft gestudeerd aan Wake Forest University. Niet een van de meest bekende wellicht, maar wel ontzettend exclusief. Zo werden er per jaar maar 12 masterstudenten toegelaten. En deze 12 studenten kregen allemaal een "office" op de universiteit. In deze eigen werkplek konden ze rustig studeren en werken op hun laptop (van de school gekregen) en daarnaast kregen ze een toelage van de school van 800 dollar per maand :-D In 1 woord: bizar!

Ook waren er studenten uit Nederland die via het Fulbright hadden gestudeerd in de VS. En na ze even flink uitgehoord te hebben vraag ik me af of studeren in Amerika (althans op Masterniveau) wel zo'n goed idee is. Want afgezien van het feit dat ik het niet het meest aantrekkelijke vind om een jaar van huis te zijn, stond ik versteld van de hoeveelheid werk en tijd die het kost om je toelating tot een universiteit mogelijk te maken. Denk bijvoorbeeld aan 15 uur per week voor een jaar lang? En denk daarnaast aan het gemiddelde van een 8 dat je toch wel echt moet hebben (al vonden ze dat daar blijkbaar een heel normaal cijfer: als je het over uitstekende cijfers had, had je het toch over een 9 of een 10). En wat dacht je aan het doen van vrijwilligerswerk en het tonen van leiderschapskwaliteiten? Zo had 1 van de alumni een soort van Verenigde Naties voor studenten op haar univerteit opgericht. Nu doe ik wel het een en ander waaraan je kunt zien dat ik "leiderschapskwaliteiten bezit". Maar de verenigde naties nabootsen is toch wel moeilijk te overtoppen (of evenaren!).

Conclusie: heel leuk en aardig allemaal, maar zo graag wil ik nou ook weer niet naar Amerika. Als masterstudent lijkt het me niet eens meer leuk om te gaan! Daarom houd ik het nu maar gewoon op een uitwisseling naar Amerika en misschien een zomerstage of een zomercursus in een ander deel van de wereld (Australië misschien?). Lijkt me een leuker idee. En mocht ik nou over een paar jaar alsnog een master in de VS willen doen, dan zie ik het dan wel. Ik hou m'n opties open ;-)