[caption id="attachment_33" align="alignright" width="300" caption="She is not really my type. I like her boobs thou very round. I am a PERVERT! NOT!"][/caption]

[caption id="attachment_35" align="alignright" width="300" caption="Kids don't do this to anyone unless you are having sex."][/caption]

 

 

 

 

 

 

 

 This is in one of the store inside the mall. The guy with the black shirt with a "jackass" print is Josh.

                 I had fun.

                 We will be doing this again.

                 Vivere, HERE WE COME!

Because lunch finished early and we were up for more partying, the gang went to the Big Echo Karaoke at Ginza to burn some calories we accumulated from the tabehodai. We had so much fun that I think we spent around 5-6 hours singing and dancing and shouting. Hahaha. I had bit too much Smirnoff Ice that some episodes were a bit hazy. Hehehe.

After the Karaoke, Tid, Jem, Orson, Justin and I checked out an Indian restaurant at Ginza. It was a bit pricey but had the best lamb curry I've ever had :) I so miss Prince of Jaipur back home.

More pictures of the day's happenings from Ramil and Orson :)

The week flew by so fast but it was a week well spent. So far one of the best weeks I've ever had. Looking forward to actually living life some more :D As for the rest of the week, who said you can't live life to the fullest at weekdays? :)

Went to the Kugenuma Kaigan Beach with the Kaladkaran gang last Saturday to make sense out of the summer heat. It is true that the beaches in Japan are NOTHING compared to the beaches back home but it's just so freaking hot lately that any body of water to dip yourself into would suffice. The waves are great for body surfing and tried my hand at it. Got scraped elbows and multiple sun burns from the experience but it was so much fun! I wish I was a better swimmer so I would have the confidence to swim further out into the sea and catch better waves but I am not so I just contented myself with those I could catch. It was still loads of fun anyway :) Hope I've become a better swimmer next time.

Got darker by a thousand degrees and body pains to infinity but would definitely do it again! Plus any gimmick with the Kaladkaran gang is bound to be fun :D Kulitan elevated into an art form :P

After the beach and a staggering 800 yen shower (Yep pinatulan ko. Unlike the guys, di ko kayang tiisin ang kalagkitan ng karagatan for 1 and a half hours sa tren :P and besides sabi ng mga namamahala kawaii daw ako, hehehe) , off to Jac's party we went. Inuman na naman ito! Parang di ko lang kaiinom the night before at sabog pa from absinthe the day itself. Wehehehe. Saya!

It was a night of pancit, beef steak (beaf steak ba yun? wehehehe), shrimp-thinga-ma-jigs (hehe, sorry di ko alam pangalan ng dish :P hehei), chu-hi and more absinthe at Jac's and Guia's beautiful apartment at Nagayama. Discovered that I have a natural talent for playing Wii. Hehehe, kicked a lot of butts. Wehehehe. Super fun! Too bad I wasn't able to stay awake for as long as the other people were. Was so tired from body boarding and was still sabog from absinthe the night before. :P

Looking forward to the next drinking spree, guys!

Had to face the long trek to Bubaigawara and Nishi-Funabashi early the next day to get the free microwave I looted from Tokyo Free Cycle. Was hoping I can still drag the thing halfway Tokyo with whatever energy that's still left in me. Arrgh, and it's going to be so freakin hot again! On the other hand, adventure na naman iyon :P

- Dracula

It was absinthe night and kare-kare at my apa-to in Bubaigawara. Quite an uncanny combination but a fun, FUN! night because of Meema, Tinats and Ramil. First time to drink absinthe and was feeling kind of cheeky to be one with poets and artists who were hooked with the stuff. Too bad I'm not as artsy fartsy given the lack of talent.

Did not reach the point of seeing green fairies but absinthe has this effect of making you feel really happy and satisfied :P Kind of mendoukusai to prepare but worth it! Contrary to popular belief, it does not make you crazy or socially dissident. Ganun na yata talaga kami, I think :P

It was beach day with the Kaladkaran group at Kugenuma Kaigan and Jac's birthday party the next day. Inuman na naman! Saya!!!

     Sagot ni EX-lasenggo:

      Dear San Miguel, este, Miguel: Ang laki ng problema mo: Ayaw mong malasing, ayaw mong magalit ang mga kaibigan mong lasenggo pero gusto mong uminom? Subukan mo na lang ito habang hindi sila nakatingin:

1.    Ilalagay mo ang buong laman ng isang bote ng beer sa isang baso.

2.    Ipakita mo sa mga kaibigan mo na umiinom ka sa baso, pero 'wag mong lululunin; ipunin mo ang beer sa loob ng pisngi mo.

3.    Tapos kunwari, inom ka ulit sa BOTE naman (na wala nang laman dahil inilagay mo sa baso, remember?)

4.    Ibuga mo ngayon pabalik sa bote ‘yung beer na nakaipon sa pisngi mo.

5.    Repeat this pattern all night.

Kung may makakahalata, ibuga mo na lang sa mukha ng mga kaibigan mo 'yung beer para iwasan ka na nila.

MULA nang makakita ako ng mga hubad na larawan sa isang kalendaryo ng alak, naging tattoo na sa isip ko ang mga pahina ng kalendaryong ‘yun. At tuwing naaalala ko ito, nag-iiba ang pakiramdam ko. Naikuwento ko ito sa mga kaklase ko nu’ng nag-inuman SILA.

Oo, sila lang ang nag-iinuman, dahil kahit nakikisama ako sa mga lasenggong 'yun, hindi ako umiinom ng beer. Pero nu’ng naikuwento ko ‘yung tungkol sa mga kalendaryo pinilit nila akong uminom dahil kulang lang daw ako sa alcohol.

Halos matanggal ang ulo ko sa kaiiling habang nangangawit na ang kabarkada ko sa iniaabot niyang isang bote ng beer. 'Sabay kasi sa pangako kong dapat makakita ako ng naka-bold bago grumadweyt ng highschool ay ang isa pang pangako: Hindi ako iinom hangga’t hindi pa ako nakaka-graduate. Saliwa, ano?

Pero dahil sa peer at beer pressure, napilit din akong lumagok ng isang buong bote ng beer. Isang bote sa tatlong lagok--sabay suka ako sa harap ng mga lokong kaibigan ko.

“Gwaaaaaaarrrkkkk!!! “

Siyempre pinagtawanan nila ako. Patas lang dahil sinukahan ko naman ‘yung pulutan nilang sardinas na pinigaan ng kalamansi.

Nag-walk out na ako paalis sa inuman na ‘yun dahil napahiya na ako sa alaskahan at naiihi na rin ako kanina pa. Dinig ko pa ang tawanan nila noong pumuwesto ako sa isang puno na malapit na pader para jumingle. Habang hinihintay kong pumatak ang ihi ko, may narinig akong kumakanta. Boses babae.

Tumingala ako. Dalawang palapag ang taas ng punong iniihian ko at ang isa sa malaking sanga nito ay nakatapat ang isang bintanang bukas. Doon galing ang kanta. Bukas ang ilaw sa loob ng bintana. Malago ang mga dahon sa puno. Madilim na ang gabi. Akyatin ko kaya at tingnan kung sino ang kumakanta? ( aLjI0708 )

HINDI ako mamboboso. At hindi pa ako namboboso kahit kailan. Kaya ewan ko at bakit sa isang iglap ay nasa itaas na ako ng sanga ng isang puno, at sa mismong tapat ng isang bintanang bukas ay tinatanaw ko sa loob ang isang babaeng kumakanta ng “Total Eclipse of the Heart”.

Naalala ko na kung sino siya.

Siya ang bagong-lipat na kapitbahay namin. Tingin ko kasing-edad ko rin siya. Bata ang mukha pero dalaga na ang katawan. Dalagitang kamukha ni Rica Peralejo (na morena ang balat) at medyo kaboses ni Sarah Geronimo. O baka lasing lang ako kaya ganito ang dinig at tingin ko?

Nagbibihis ang morenang “Rica” (‘di ko alam pangalan niya) habang kumakanta. Aktong magtatangal siya ng T-shirt na may nakatatak na Gues (single “s”). At ewan ko kung bakit-- biglang nangatog ang buong katawan ko. Kasabay ng pag-ihip ng malakas na hangin, nangatog din ang buong puno. Akala ko mahuhulog ako buti na lang humigpit ang pagkakayakap ko sa magaspang na sanga na nahalikan ko rin bigla sa takot. Gasgas ang nguso ko.

Nang makabawi ako sa pagkakapuwesto, sabay tingin ulit, iba na ang hitsura ni Sarah. Wala na’ng T-shirt. Wala na ring bra. Topless na siya at naglalagay ng deodorant habang nakatapat sa salamin ang malusog niyang... kumakanta pa rin siya. Malakas pa rin ang ihip ng hangin pero nagbutil-butil bigla ang pawis ko sa noo.

Kakaiba na ang nararamdaman ko at mukhang may lalabas na sa akin. Kaya dali-dali na akong bumaba ng puno. Bumaba meaning: tumalon at bumagsak. Pagsayad na pagsayad ng nangangawit kong paa ko sa lupa, pinulikat ako, kasabay ng napakalakas na …

“Gwaaaaaaarrrkkkk!!! “

Hindi na talaga ako iinom ng beer. ( aLjI0708 )

EWAN ko kung bakit napagawi ako sa beerhouse pagkatapos ng “aksidenteng” pamboboso ko. Ito ang aking dilemma. Ayoko ng alak. Kaso, para lang makakita akong muli ng hubad na babae (nang hindi ako magkakakuliti) kailangan daw uminom ng alak dahil hindi raw pwedeng hindi uminom ng beer sa beerhouse. Kaya nga BEER-house, 'di ba?. At mas mahal daw kasi ang softdrinks sa beerhouse kaya hindi ako pwedeng mag-softdrinks lang. At babae lang daw kasi ang umu-order nito at hindi raw softdrinks ang tawag dito kundi “lady’s drink”. Aba teka, mali naman ‘yun…“ladies” as in L-A-D-I-E-S ang tamang spelling, ‘di ba?

Sabi pa ng isa sa mga nagbi-B.I. (Bad Influence) sa akin, “’Pag nagsimula ang show, mapapainom ka rin ng beer sigurado.” Sumakay na lang ako sa teoryang nakakatuyo ng lalamunan ang boldshow pero ang plano ko talaga:

1.    Ilalagay ko ang buong laman ng bote ng beer sa isang baso.

2.    Iinom ako sa baso, pero hindi ko lululunin; iipunin ko ang beer sa loob ng pisngi ko.

3.    Tapos iinom ulit ako kunyari sa BOTE naman (na wala nang laman dahil inilagay ko sa baso, remember?)

4.    Pero ang totoo, ibubuga ko pabalik sa bote ‘yung beer na nakaipon sa pisngi ko.

5.    Repeat this pattern all night.

Sana umubra. ( aLjI0708 )

“TURN around… every now and then I get a little bit lonely and you never come around…” sabi ni Bonnie Tyler sa intro ng kanta. Tumayo bigla ang … balahibo ko. Sabi ko sa sarili “’Eto na sa wakas. Makakapanood na ako ng bold show.”

May mala-Rey Langit na nagsalita: “Leydeeez en gentulmeyn, neow denzzing on zi plor izzz Mizz Bebeh Rehca Firaliho.” Umaatikabong palakpakan ang lahat sa intro na ‘yun. ‘Yung mga kasama kong “first timers” din daw nag-standing ovation bigla, sabay sigaw ng “We lab yu, Recah!” na parang may namumuong luha pa sa mga mata nila.

Nang tumutok ang spotlight sa stage, naroon na ang babaeng sasayaw. Nakatalikod siya at parang malambot na gitara ang korte ng kanyang katawan. Nakabalabal siya ng mala-kulambo na scarf na kasing nipis ng sapot ng gagamba. Sa nipis nito ay kita na ang suot niyang pulang-pulang spandex lingerie. Pero kahit nakatutok ang maliwanag na spotlight sa katawan ng babae, kapansin-pansin pa rin na hindi siya maputi. Morena beauty ang dancer na ito.

“O, kampai! Kampai muna!” sabi ng apat kong kasama, ibig sabihin simulan na ang inuman. Nag-untugan ang mga baso naming puno ng beer na galing sa bote. Naisip ko, dahil nalilibang sila sa panonood, maisasakatuparan ko ang plano kong mandaya sa pag-inom para hindi malasing. Uminom ako, pero hindi lumunok. Inipon ko ang beer sa loob ng pisngi ko para ibuga ulit pabalik sa baso.

“Every now and then I fall apaa-aaa-aaart!... Turn arooouuuunnd!” sa isang kagulat-gulat na choreography, tumalon si Rehca nang pagkataas-taas, umikot nang 180 degrees sa ere na parang ninja, at bumagsak nang naka-split sa sahig ng stage. Napa-“GULP!” ako sa gulat. Nalulon ko ang beer!

“And I neeeed you now toniiiiiight!” habang naka-split si Rehca at nakatungkod ang dalawang palad sa harap ng nakabukaka niyang legs, nagpaikut-ikot ang ulo niya na parang elesi ng eroplano. Napahawak ako sa baso ko ng beer at inilapit ko sa labi ko para lumunok ulit ng likido. Ang galing ng elesi-effect dahil sa mahaba niyang buhok. Mukha siyang te-take-off any minute.

“Once upon a time I was falling in love, now I’m only falling apart…” sa kabuuan ng kanta parang nawala ako sa sarili ko. Nabura lahat ng problema ko sa buhay. Nawala sa isip ko ang mga kasama ko, ang mga ibang tao sa klab at ang natira lang sa lugar ay ako… at si Rehca.

“There’s nothing I can say, total eclipse of the heart….” Pawis na pawis na si Rehca sa pagsasayaw at taas-baba ang kanyang dibdib sa hingal. Nu’ng bumagal ang kanta ko lang natitigan ang mukha niya. Si—siya… Siya ‘yung kumakanta nu’ng isang araw. Siya ‘yung binosohan ko. Magkapit-bahay lang kami ng diyosang si Rehca.

Tulo ang laway ko sa performance ni Rehca. Tulo rin ang beer mula sa bibig ko nang bigla akong nakaramdam ng malakas na palo sa ulo ko. Nauga ang utak ko sa lakas. Nagising ako sa mala-panaginip kong panonood. May nambatok sa akin.

“’Tang ina naman, pare… inubos mo pati beer namin.”

Nasa aking harapan ang limang basong walang laman at ang apat kong kaibigan na nagngingitngit sa galit dahil nainom ko pati ang beer nila.

Wala na sa entablado si Rehca. Nasa puso ko na siya.

At oo, lasing na ako. ( aLjI0708 )

pakshet.. sori ah d aq mxado makakapost neiun xe uber sakit ng ulo ko, xet... bdai xe ng pnsan ng insan ko, inuman, grabe, taz wala lan, sakit ng katawan ko, ang dami kong nakaawai kanina, bugbog sarado ako, nyekzsh...

NAALALA KO minsang nag-iinuman kami ng tropa at batung-bato na sa mga kuwentong paulit-ulit habang nagda-darts. May nag-suggest na maglaro kami ng kakaibang laro:

STRIP DART.

Simple lang ang rules:

1. Iinom ng isang basong beer bago tumira sa dart board.
2. Babato ng tig-dalawang darts ang bawat kasali sa laro.
3. Ia-add ang total points ng dalawang throws.
4. Everyone will have one turn to throw.
5. Ang pinakamababang score pagkatapos ng isang round ng batuhan ay mag-aalis ng isang saplot na nakasuot sa katawan.

Ala-una na ng madaling araw. Nasa garahe kami ng isang bahay. Pumayag ang lahat. Mga walo kaming tipsy na kasali sa kaistupiduhang ito.

Unang round: tanggalan ng relo, singsing, kuwintas, cellphone at sapatos ang mga lowest score. Easy.  Tawanan ang lahat.

Round two: T-shirts, medyas, sinturon. Tawanan pa rin.

Pangatlong round: Heto na ang unang biktima na may pinakamababang iskor. Nakapantalon na lang siya kaya ito na ang susunod na matatanggal. Tawanan lalo. Alaskahan nang todo. “Hubad naaaa! Hahaha!”

Susunod kaya siya sa pinagkasunduan? Sa kanya nakasalalay ang tagumpay ng palaro.

“’Tang-ina ‘pag hindi kayo sumunod, yari kayo sa akin!”  sabay tanggal ng jeans. Halakhakan ang lahat! Tahulan ang mga aso sa labas. Parang nakikitawa rin sa hitsura ng isang mataba na ari na lang ang may takip.

Round four and five: Naka-underwear na lang ang lahat by this time. Maginaw na ang hangin. Pero tawanan pa rin tuwing may nakakapansin ng mga bilbil sa tiyan, hindi pantay-pantay na kulay ng balat dahil sa sinag ng araw at mga parte ng katawang maraming balahibo kahit hindi dapat.

Round six: May tao sa gate! “Tao poooo!” 

Si Mang Cando, isang respetadong manginginom ng baranggay. Pumasok siya bigla sa gate gaya nang nakagawian niya sa bahay na ‘yun. Akala niya kakilala niya ‘yung mga nag-iinuman.

Hindi na kami nakakilos lahat. Lasing. Hubad. Nilalamig. Paano?

Napatigil kami. Napatigil din si Mang Cando sa nakita niya: Mga hubad na lasing sa kanyang harapan.

Puro kami lalaki.

“Yaaaaaaahhhh!!!” nagsisigaw siyang tumakbo palabas ng bahay.

“Putang-ina! Mga bakla! Patawarin kayooo!!!”

Mula noon hindi na siya uminom ng alak.

Hindi na rin kami nag-darts.

Pero tuwing nakikita namin si Mang Cando, kinikindatan namin siya.

Sabay tawa. (aLjI0508)

Totul functioneaza dupa anumite planuri dictate de orgoliu, mandrie personala, lipsa de incredere etc. De ce atunci cand vrei sa faci ceva nu o poti face pur si simplu? De ce ne pasa atat de mult de imaginea noastra, de falsitatea pe care trebuie sa o intretinem mereu alimentand constant focul care ne distruge din interior. Incercam in mod constant, si chiar reusim, sa ne mentinem imaginea de oameni bravi si reci, de neatins, aflati dincolo de orice durere omeneasca.

Si cand iesim victoriosi de pe urma luptei cu proprii demoni care ne constrang, atunci ne luptam cu altceva... suntem considerati prea sensibili, slabi. De parca asta ne-ar face inumani.

Salamat sa kapangyarihan ng siyensiya, naretrieve ko ang mga naburang pictures sa memory stick ko gamit ang isang libreng program (na buti na lang at walang virus) galing sa internet na ang pangalan ay Pandora. Sa wakas, matatapos ko na ang post na ito. Malamang ito ang huling post ko habang nasa bansang sinilangan pa ako.

Sabado nang magtungo ako sa bahay nina Bluep, inanyayahan niya kasi ako at ang aking kuya (na kaibigang malapit niya) na mananghalian sa kanilang hacienda. Naghanap ako sa paligid ng kanyang malawak na bakuran ng kabayo, baka kasi maka-libre ako ng horseback riding. hehe! Malawak ang lupain nina Bluep, pero napakasimple niyang tao (hindi bola yan) nais ko na siyang bansagang "Bluepanjeet, Lord of Doring court" na parang si Cedie, ang munting prinsipe kaya lang ay tinawanan niya lang ako. Wala rin akong masabi sa pagkaing inihain sa amin, natuwa ako sapagkat ang mga pagkaing iyon ay hindi ko na matitikman sa dxb kaya mas marami ang ulam ko kaysa sa kanin (diet mode). Matapos ang tanghalian, may bote na agad ng beer kaming hawak na parang may nagbabadyang isang malupit na inuman.

Ang beer pala ay parang panulak lang sa talaga namang nakakabusog na piging! nasundan pa ito ng dalawang malaking bote ng Brandy na inangkat pa mula sa mga kastila. Sadyang ang inumang iyon ay nakakatuwa, puno nang palitan ng mga kuro-kuro, at kwentuhan ng mga kalokohan.

Sa larawan sa itaas, makikita (from left to right) si Bluep, Ako, si Dennis (kaibigan din nina kuya), at ang kuya kong mas mukhang bata pa sakin. Nag-iinuman na kami sa pagkakatong yan, mga bandang alas-2 y medya na ng hapon kinunan ang litratong iyan, hindi pa kami lasing... nakainom lang...

Ngunit nakakahiya (blushing) ang mga sumunod na tagpo...

Sa may di kalayuan, nakarinig ako ng isang tinig...

Isang tinig na dahilan para lumingon ako...

Sa videoke...

Boses ng isang babae... na pinsan pala ni Bluep...

Hindi ako magaling kumanta, nabanggit ko na yan sa iba kong post, pero alam ko kung ano ang pangit at palyadong boses. Sa pagkakataong iyon, hindi ko naiwasang mamangha sa malamig at napakagaling na boses ng pinsan ni Bluep na itago na lang natin sa pangalang Jemae.

Hindi ko rin maiwasang lumingon hanggang mahalata na ako ni Dennis at biniro ako na wag na daw akong pumunta ng dxb dahil nandito na daw sa harapan ko ang dahilan. hahaha! At dahil sa kantiyaw at "setup" sakin ng kuya ko, ni Bluep at ni Dennis, napa-duet tuloy ako sa kanya. Naging crush ko tuloy siya agad. haha!

Hindi ako balladeer at hindi ako sanay makipag-duet pag kumakanta. Pero naging madali ang lahat dahil nakainom ako, medyo malakas ang loob... hahaha!

Hindi ko maiwasang ngumiti... Bakit kaya? :)

...Hindi ko maiwasang ngumiti dahil minsan lang ako nakipag-duet, tapos napakagaling pa. Hindi rin ako masyadong lumalapit sa kanya, hindi dahil mahiyain ako, kundi dahil nangingitim ako lalo pag pinagtabi kami. huhuhu! Pero pramis! ang galing niya.

Hmm... nag pramis ako sa sarili ko na hindi ako mag-oopen ng mga ganyang topic sa blog ko. This one is an exemption.

Natapos ang inuman sa bahay nina Bluep ng nakita ko sa aking relo na 7:30 na ng gabi. May pa despedida sakin ang kaibigan ko, isang surprise na nalaman ko rin naman dahil sa galing ng aking radar.

Nahihilo ako ng biglang may nagdoorbell sa aming bahay, si jobel pala ay nasa labas na. Wala pang 15 minutes, dumating na ang iba ko pang kaibigan na may dalang isang cake... Speechless ako nang makita ko ang cake na ibinigay nila... Natuwa ako sa nakasulat...

Maraming salamat sa inyo!

Nagulat ako sa nakasulat... at may mapa pa ng Pilipinas! Salamat talaga!

Kainan na! medyo matitino pa sila sa larawang yan... wala pang alak. hehe!

Sa larawan sa itaas, makikita ang keyk na napapalibutan ng makukulay na prutas. Yummy!

Hindi ako "bias" at mas lalong wala akong favoritism, nagkataon lang na sa picture na ito, si emoboyblue nanaman ang "bida" ang pogi kasi niyang nilalang na yan. Kaya mapapansin ninyo na ayaw kong tumabi sa kanya... yan ay dahil pumapangit ako. hahaha!

Nais ko rin magpasalamat kay Benjie alyas bulutong dahil sa iaaalay sana niyang wine sakin. Sayang lang at na-confine siya. Pagaling ka pare!

Hindi ako magbabanggit ng kung anu-ano pang paligoy ligoy para sa mga kaibigan kong ito, sila rin kasi ang ipopost ko sa mga darating na araw... isang sentence lang... "Mamimiss ko sila..."

From left to right > Meyn, Duduy, Pure, Em, Alfie, Marc, RB, Ako, Karen, Allan, Roi, Jobel, Gsel, Raquel. Si Andre ang kumuha ng "kodak" kaya wala siya sa picture. Hindi ko alam kung sinasadya yun kasi may timer naman yung camera eh... hahaha!

Hindi ko akalaing ganito karami ang pupunta, pero sa totoo lang, halos kalahati pa lang yan ng barkada, ang iba ay nasa maynila, nagtatrabaho, nasa ibang bansa... nauubos na kami isa-isa... pero matibay pa rin... "SOLID"

At para sa grand finale... ang larawang ito ang magpapatunay na kahit na ilang oras na ang nakaraan ay may "tama" pa rin ang alak na ininom ko sa bahay nina Bluep...

Si Andre at Arbby, tulog na... ganyan naman palagi sila, nag-iinom tpos matutulog kaya sanay na kami.

Para sa lahat ng pumunta, maraming salamat! :) Salamat din kay Bluep sa pag-imbita sa Fiesta! :)

Kabilang sa hanay ng mahihilig humalaw ng awit ang yumaong si Rene O. Villanueva, na hindi lamang mahusay humalaw bagkus mag-angkop ng katumbas na salita at tunog sa hiniram na awit, at nakabuo ng halos sandaan yatang halaw mulang klasikong teatro hanggang pop at rock. Mababanggit din si Jose F. Lacaba, na nakabuo na ng isang koleksiyon ng salin-awit at paborito ngayong kantahin sa Conspiracy Bar at iba pang inuman. At ngayon ay nakilahok na rin si Charlson Ong, na malakas tumoma at mahusay sumulat, bukod sa malimit kumanta ng mga romantikong awit noong mga dekada 1940-1960.

Maihahalimbawa ang rendisyon ni Charlson sa kantang "Send in the Clowns" na orihinal na kinatha ni Stephen Sondheim at inawit ni Judy Collins. Pinamagatang "Payasong Payak," ang nasabing halaw ay umaangkop sa orihinal na musika ngunit ang liriks ay binago upang umayon sa pambihirang paghihiwatigan ng mga tomador at ng kanilang musa. Heto ang halaw ni Charlson Ong::

Payasong Payak

Bakit ganyan, tayong dalawa?
Paglapag ko sa lupa
Lumipad ka naman
Sa himpapawid.

Masaya ka ba, sa langit mo?
Ngayong malaya ka na
Ako ang bihag ng alaala
Bakit ganyan?

Refrain:
Ngayong alam ko,
Ikaw ang mahal,
Pagbukas ko ng pinto'y
Walang naghintay.
Parang payasong payak
Sa huling palabas
Walang katapat,
Walang palakpak.

Nakatutuwa, nakalulungkot
Di pala magkatuwang
Ang hangad natin sa mundong
Makulay
Ng mga payaso.
Papasukin sila.

Refrain:
Ngayong alam ko
Ikaw ang hangad
Pagbukas ko ng pinto
Walang naghihintay
Parang payasong payak
Sa huling palabas.
Walang katapat,
Walang halakhak.

Itong wakas
Ng palabas
Huling pagpapatawa
Ng payasong payak.
Ipagpatawad ninyo
Mali niyang pasok.
Paalam na lang.

Hindi na ito ang orihinal na awiting Ingles, na "Isn't it rich/ Isn't it queer/ Losing my timing this late/ in my career/ And where are the clowns?/ . . . . ni Sondheim. Kung aawitin marahil ni Lani Misalucha ang "Payasong Payak" ni Charles, tiyak kong makakargahan pa iyon ng elektrisidad, dahil ang wika ay matalik sa mga Filipino.

Walang masama sa ganitong paghalaw, dahil ang naturang paghalaw ay malayong-malayo sa kagaguhang paghalaw ni Michael V. na hanggang pangkubeta lamang ang mapanlibak na pagpapatawa. Sa naturang ehersisyo ng paghalaw, ang dating regular na inuman ng mga tomador na manunulat ay nagiging kapaki-pakinabang dahil sa pagpapahusayan ng pagkatha. Habang may umaawit na binibini, ang mga manunulat naman ay lumilikot ang isip sa paglikha ng mga awiting halaw upang ang nasabing binibini'y lalong mapaibig sa kaniyang awit, kung hindi man sa katabing tomador na kompositor.

Sa estado ng mga awiting Filipino ngayon, makabubuting makinig muna sa mga malikhaing halaw nina Pete Lacaba, Rene Villanueva, at Charlson Ong. Ano ang malay natin, baka ang naturang mga halaw ay isang hakbang pasulong upang umisip ng higit na matitinong liriks ang mga Filipinong kompositor na matagal nang naghihilik sa mga walang katorya-toryang musika mula sa ibang bansa. Ito na ang panahon upang lumabas sa maliit na sirkulo ng mga tomador—na nagkataong lihim ding kompositor—ang salin-awit o halaw na awit, at nang mapakinggan saka kaluguran ng malawak na tagapakinig.