<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>literatura &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/literatura/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "literatura"</description>
	<pubDate>Sat, 17 May 2008 19:45:44 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Poeta Abelardo Rodríguez Mora: un amigo, una calle]]></title>
<link>http://elblogdejuanjo.wordpress.com/?p=483</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 19:40:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>Juanjo</dc:creator>
<guid>http://elblogdejuanjo.wordpress.com/?p=483</guid>
<description><![CDATA[Era un ser absolutamente excepcional, de esos que siempre te quedas pensando la enorme suerte que tu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignleft" style="float:left;" src="http://elblogdejuanjo.wordpress.com/files/2008/05/pict1479.gif" alt="" width="400" height="350" />Era un ser absolutamente excepcional, de esos que siempre te quedas pensando la enorme suerte que tuviste al conocer y querer. Hoy, sus amigos y familiares, inauguramos, con la emoción saliéndonos por todos los poros, su calle. Me ha tocado leer, temblándome la voz, las manos y el corazón, con tantísimo dolor como he escrito, lo que sigue.</p>
<p>No venimos hoy, <a href="http://elblogdejuanjo.wordpress.com/2007/02/10/abelardo-rodriguez-mora/" target="_blank">Abelardo</a>, a <a href="http://elblogdejuanjo.files.wordpress.com/2008/05/abelardo.png" target="_blank">tu Punta Umbría</a>, a ver <a href="http://www.ayto-puntaumbria.es/novedades.php?modo=desarrollo&#38;id=1208951105&#38;seccion=0&#38;desde=0&#38;portada=" target="_blank">tu calle</a>. Sino a verte en ella. A verte otra vez llegar con la mano en el bolsillo, sonriendo desde lejos, aguantándote tus ganas de hablar hasta llegar a nuestro lado. Imaginando, al verte venir, qué última forma de hacernos reír se te habrá ocurrido. Venimos a verte orgulloso de que en esta Punta Umbría tuya haya niños que jueguen en la calle “Poeta Abelardo Rodríguez Mora”, y novios que se citen, y paseantes que, como tú, observen cada detalle como si en ello le fuera la vida.</p>
<p>Venimos a verte venir. Cabreado, o sonriente, o las dos cosas. Tocándote el estómago y volviendo a decirnos que estás en tu máximo histórico. Venimos a hablar contigo, a seguir haciéndolo. Sí, Abelardo, porque somos muchos los que, de una u otra forma, seguimos hablando contigo. Viendo cómo reaccionas cuando se oyen cosas, y cuando pasan otras. “Más profundo”, ¿verdad? Seguimos viendo la vida para contártela, para que nos la cuentes. Seguimos disfrutando tus cantes improvisados, tu amor por la palabra. Tu Carmen sigue siempre con nosotros, contigo. Sí, Abelardo, <a href="http://elblogdejuanjo.wordpress.com/2007/12/31/feliz-vida-entera-con-racimos-de-luz/" target="_blank">iremos hacia el nunca, con racimos de luz, diciendo sí</a>, como nos enseñaste. Dejando de perder la vida por delicadeza.</p>
<p>Has venido a ver tu calle, Abelardo. Vienes con y entre nosotros. De azul, de negro, o de lo que quieras o mejor creas que debes ponerte para la ocasión. Vienes a contarnos anécdotas de medio mundo, a encontrarte siempre con alguien conocido por allá donde vayamos. Vienes a seguir cantando aquello de “Peña Ponti” que te gustaba gritar con fuerza, para llamar la atención afortunada de la mirada ajena. Me dijiste una vez que escribías para que te quisieran. Sigue escribiendo porque te vamos a seguir queriendo de por vida. Enhorabuena por tu calle, amigo. Te veo pidiéndole a un taxista que te lleve a la calle "Poeta Abelardo Rodríguez Mora". Me contaste que una vez lo hiciste de broma. Quién te iba a decir que ahora puedes hacerlo desde tu mar.</p>
<p style="text-align:right;">En Punta Umbría, a 17 de mayo de 2008.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[QUÉ HACER PARA DISIMULAR LOS RUIDOS EN EL BAÑO.]]></title>
<link>http://laconjuradelosnecios.wordpress.com/?p=52</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 19:17:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>Frederic</dc:creator>
<guid>http://laconjuradelosnecios.wordpress.com/?p=52</guid>
<description><![CDATA[

Hoy les voy a platicar uno de los típicos casos de crisis en el baño. Nos han invitado a una noc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://farm1.static.flickr.com/194/513079416_c98ac71fb4_m.jpg" alt="Ruidos en el Baño" /></p>
<ul style="margin-top:0;" type="disc">
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Hoy les voy a platicar uno de los típicos casos de crisis en el baño. Nos han invitado a una noche mexicana en el pequeño departamento de nuestros tíos, y después de zamparnos 3 platos de pozole guerrerense con todo, pedimos chance de pasar al baño porque comenzamos a sentir como que esta haciendo erupción el popo y la alarma volcánica ya se puso en bandera amarilla. Osea tenemos ganas de hacer del dos. </span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;">Hasta aquí todo normal. Pero justo cuando cerramos la puerta del baño escuchamos que toda la conversación del comedor se escucha claramente adentro del baño, se puede oír claramente hasta la cucharita en la tasa del café de tu mamá...y por lógica todos los sonidos que salgan del baño se podrán escuchar claramente en el comedor.<span> </span></span></span><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Lo más seguro es que estemos en uno de esos departamentos en los que las divisiones del baño y la sala están hechas con hojas de triplay. </span><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Bueno, el caso es que ya nos bajamos los pantalones, nos sentamos en posición fetal y nos damos cuenta de que se escucha todo y nos acordamos de que nosotros hacemos más ruido en el escusado que un avión cuando despega ¿apoco no? y después de tres pozoles guerrerenses, el ruido va a ser como el del challenger. </span></li>
</ul>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<ul style="margin-top:0;" type="disc">
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Es por eso que El Complot al Servicio a la Comunidad ha diseñado algunas herramientas de apoyo para eliminar los sonidos intestinales en el baño:</span></li>
</ul>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 0 18pt;"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"> </span></p>
<ul style="margin-top:0;" type="disc">
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong>La matraca.</strong> Esta opción es la más sencilla y la más barata. La idea es que cada vez que vayamos a una noche mexicana llevemos una matraca, como ésta
<p><img src="http://farm1.static.flickr.com/24/44696824_0e9c3b2e46_m.jpg" alt="Matraca" /></p>
<div><span style="font-size:small;"></span></div>
<p><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;"></p>
<div><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;">Y ya en el baño sólo hay que hacerla sonar al mismo tiempo que evacuamos nuestros intestinos. Y si al salir nos preguntan algo podemos decir que somos medio estreñidos y que necesitamos echarnos porras.</span></span></div>
<p> </p>
<p></span></span></span></span></li>
</ul>
<ul style="margin-top:0;" type="disc">
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;">También tenemos la opción de<strong> El bebé. </strong>La idea es que llevemos en los brazos un bebé como estos  
<p></span></span></li>
</ul>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<p><img src="http://farm3.static.flickr.com/2065/2223078338_4cdf580b40_m.jpg" alt="Nenuco" /></p>
<ul style="margin-top:0;" type="disc">
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Times New Roman;"> Podemos decir que es el hijo de nuestro hermano, o que estamos trabajando de “baby siter” porque ya no nos alcanza con lo que nos pagan en la chamba. Entonces, cuando tengamos ganas de ir la baño, decimos que vamos a cambiarle los pañales el bebé - y así de paso hasta justificamos el olor de las plumas que nos hemos estado echando desde que llegamos a la fiesta -. Una vez en el baño, y a la hora de evacuar, nomás le jalamos el cordoncito al bebé... y listo... les aseguro que con los llantos del bebé nadie se enterará de que echamos un tronco al aserradero.<span>  <br />
</span></span></span></li>
<li class="MsoNormal"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Y por último, tenemos la opción más festiva: <strong>Los cohetes.</strong> Lleve unos cohetes al baño ...
<p><img src="http://farm1.static.flickr.com/108/289477988_f32c39d0cc_m.jpg" alt="Cohetes" /></p>
<div><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">... préndalos en le mero momento de la evacuación y si al salir le preguntan algo diga que usted así es como da el grito. Esto tiene la ventaja de que además deja al baño oliendo a pólvora que es mucho mejor que dejarlo oliendo a tres platos de pozole a medio digerir.</span></div>
<div><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"> </span></div>
<div><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"> </span></div>
<p><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"> </p>
<p></span></span></li>
</ul>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Y ya si de plano no trae nada, llévese la tele al baño, póngala a<span>  </span>todo volumen, y diga que no quiere perderse ni los comerciales de su programa favorito.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;">Publicado por Venado de Viento. </span></p>
<p>Fotografía del baño por <a href="http://flickr.com/photos/juanandres/">Juanandres.<br />
Fotografía del bebé por <a href="http://flickr.com/photos/naiarais/">naiarais.<br />
Fotografía de matraca por <a href="http://flickr.com/photos/mayavilla/">mayavilla.<br />
Fotografía de cohetes por <a href="http://flickr.com/photos/missbookless/">missbookless.</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[1984: El último hombre en Europa]]></title>
<link>http://victorhh.wordpress.com/?p=157</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 18:49:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>victorhh</dc:creator>
<guid>http://victorhh.wordpress.com/?p=157</guid>
<description><![CDATA[
 
&#8220;La ignorancia es la fuerza
la libertad es la esclavitud
 la guerra es la paz.&#8221;
-Ge]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote><p><a href="http://victorhh.files.wordpress.com/2008/05/1984-versionafront.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-160" src="http://victorhh.wordpress.com/files/2008/05/1984-versionafront.jpg" alt="Cover 1984" width="310" height="517" /></a></p></blockquote>
<p> </p>
<blockquote><p>"La ignorancia es la fuerza</p>
<p>la libertad es la esclavitud</p>
<p> la guerra es la paz."</p>
<p>-George Orwell 1984. </p></blockquote>
<p>1984 es una de las obras más influyentes del siglo XX, fue escrita por el escritor ingles nacido en la India George Orwell, en su inteligente prosa Orwell nos muestra una de las sociedades más organizadas, controladas y tortuosas de la humanidad.</p>
<p>El libro "1984" fue escrito en 1948 y su nombre viene de la inversión de los últimos dos dígitos de la fecha en que se empezó a escribir, "1984" es una obra distópica, es decir la aintítesis de una sociedad útopica, una sociedad que transcurre en los términos opuestos a los de una sociedad ideal, el mundo ha sido dividido en 3 potencias mundiales que se han repartido los territorios del planeta en una guerra constante.</p>
<p>Orwell describe la vida de Winston Smith, pequeño hombre que es una pieza más en el complicado engranaje de la sociedad regida por <strong>el Partido</strong> organización gubernamental que controla ve y adoctrina todo, la ciudad esta plagada de un complicado sistema de comunicaciones que utiliza <em>telepantallas </em>(pantallas con camará y microfono que son monitoreadas en todo momento) de tal suerte que los miembros del partido jamás estan solos, la privacidad y la intimidad son borradas del mapa, los miembros del partido son grabados, escuchados y juzgados a todas horas.Winston Smith trabaja en el Ministerio de la Verdad (uno de los cuatro organismos del gobierno del Partido) en donde Winston es encargado de cambiar el pasado cada día, su trabajo consiste en alterar documentos, períodicos y textos que han sido escritos y necesitan cuadrar a los nuevos principios del <strong>Ingsoc</strong> (acrónimo en ingles para "socialismo ingles").</p>
<p>Existen cuatro instituciones en el nuevo gobierno del Partido, existe el <strong>Ministerio del Amor</strong> encargado de la captura, tortura y ejecución de los individuos peligrosos, a su vez existe el <strong>Ministerio de la Verdad</strong> encargado de reescribir la historia, el <strong>Ministerio de la Abundancia</strong> se encarga de la economía  y de que la gente viva en un permanente estado de carestía y de subsistencia, por último queda el <strong>Ministerio de la Paz</strong>, encargado de perpetuar una interminable guerra y de seguirla alimentando.</p>
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-159" src="http://victorhh.wordpress.com/files/2008/05/big-brother-is-watching-you_thumbnail.png" alt="El Gran Hermano te observa" width="400" height="300" /></p>
<p>El jefe de gobierno de tan particular gobierno es el omnipotente y omnipresente <strong>Gran Hermano</strong> (Big Brother) que vigila y controla las vidas de todos los miembros de Oceanía (la potencia en donde se encuentra Inglaterra, América, y parte de Africa), que mantiene la guerra/paz con las otras dos potencias mundiales Eurasia y Asia Oriental.</p>
<p>El concepto del Gran Hermano es el de jefe máximo, autoridad suprema e inequivoca. El Gran Hermano lo ve todo, lo sabe y lo escucha todo. Pareciese una sociedad difícil de mantener y un orden relativamente complicado de que dure, Oceanía tiene un idioma propio llamado <strong>neolengua</strong> , la finalidad de la neolengua es importantísima para preservar el status quo del gobierno se empeña en matener, consiste en eliminar todo concepto que esta en contra de los principios del Ingsoc, por ejemplo: en neolengua no hay palabra que sea paralela a "libertad" y por no existir este termino es casi imposible que la sociedad conciva  y menos desarrolle el concepto de "libertad", en pocas palabras, si no puedes hablarlo no puedes pensarlo, ni no lo piensas no existe, así se eliminan conceptos necesarios para el desarrollo de la humanidad y de una encipiente revolución.</p>
<p>George Orwell tuvó una vida altamente política y activa, a diferencia de muchos otros escritores la vida de Orwell estuvo cargada de aventuras, guerras y confrontaciones. Como muchos subditos de la Corona Británica Orwell nació en la India; formó parte de las fuerzas de orden colonial en Birmania en donde se analiza las costumbres de control y represión de las fuerzas del orden en la colonia Birmana, sintiendose enfermo del sistema Imperialista y de las profundas injusticias sociales regresa a Inglaterra donde escribe <em>Burmese Days</em> , ensayos como <em>Shooting an Elefant</em> y <em>A Hanging</em> hablan tambien de las deficiencias del sistema imperialista (, perteneció a la fuerza laboral de Inglaterra y sufrió las inclemencias de los maltratos en los trabajos en París y Londres donde despues escribiría sobre las injusticias de los trabajadores en el mundo occidental posicionando su libro <em>Down and Out in Paris and London</em>, posteriormente se enlisto como muchos otros extranjeros en la Guerra Civil Española (recapitulemos, un hombre nacido en la India, ciudadano Británico, miembro del ejercito en Myanmar, obrero maltratado en las dos grandes ciudades de Europa se enlista en una Guerra Civil en ESPAÑA) donde recibió un balazo en el cuello que lo forzó a buscar refugio en la ciudad arabe de Marruecos donde se recuperó de su herida y partió de regreso a Inglaterra despues de haber combatido con más de la mitad de las idiologías en Europa.</p>
<p>Geroge Orwell creía profundamente que era necesario un cambió en el sistema capitalista pero advirtió tambien el problema que simbolizaba el estalinismo en Europa que eventualmente colapsaría sobre los mismos principios en los que fue fundado, Orwell se convierte en uno de los escritores de lengua inglesa más destacados del siglo XX.</p>
<p><strong><img class="aligncenter size-full wp-image-161" src="http://victorhh.wordpress.com/files/2008/05/1984.jpg" alt="1984 image WAR IS PEACE" width="250" height="253" /></strong></p>
<p><strong>¿Que es lo que llama más la atención de 1984?</strong></p>
<p>Para mí son las ideas que el autor maneja acerca de la libertad y la felicidad, para otros el esquema de la sociedad perfectamente corrupta. El ambiente controlador y tetrico que describe George Orwell es sumergente y escalofriante en más de un sentido, ¿Que es lo más importante en la vida de un ser humano?¿Cual es el fin último de que existamos? para muchos de nosotros la respuesta es simple : ser feliz. ¿Y que sucede cuando la felicidad va condicionada a tu libertad? ¿Es correcto sacrificar tu libertad para obtener la felicidad?</p>
<p>Tal vez no estoy siendo lo suficientemente claro: en 1984 el Partido controla todo, tu comida, tu ropa, el ejercicio que haces en la mañana, la guerra, el hambre, tu trabajo, tu familia, tu vida sexual, tus pensamientos, y tus sentimientos, no hay opción a elegir, no hay capacidad para cagarla estrepitosamente, tu única preocupación en un día en las entrañas del Ingsoc es existir, es ser, y disfrutar la miserable existencia (sin saber que eres miserable) que tienes apreciando sus bemoles y sus contradicciones, no cargas la íncreible responsabilidad que es tener libertad y libre albedrío. Por otra parte...</p>
<p>La novela fue escrita en los últimos años de vida de G.O , "1984" y "Rebelión en la Granja" son severas críticas a los sistemas autoritarios, en especial al estalisnismo, causo tal furor esta novela que es común escuchar el adjetivo "Orwellaino" refiriendose a una sociedad autoritaria y represoria. Muchos consideran que "1984" de George Orwell es el núcleo para la trílogia de novelas antiútopicas al que tambíen pertenece "A Brave New World" de Adolf Huxley y "Farenheith 451" de Ray Bradbury.</p>
<p>Las consignias del Partido son "La ignorancia es la fuerza, la libertad es la esclavitud, la guerra es la paz." y cada consignia es explicada detalladamente en el libro; la ingnorancia es la fuerza para el Partido, ya que un pueblo ingnorante es fácilmente manipulado, y lo que es fuerza para el Partido es fuerza para el bien común, la libertad es esclavitud quiere decir que ser libre es un responasbilidad martirizante, es una carga esclavizante, y la guerra es la paz es la más interesante; para 1984 todas las necesidades estan cubiertas, la revolución industrial y maquinaria lograron prosperidad para todas las naciones del mundo, hay tanta riqueza que era inevitable que la riqueza empezara a distribuirse más equitativamente entre la población, y si la población se equilibraba y se educaba por igual las diferencias entre las clases sociales y los regímenes jerarquizantes (como el Partido cuyo jefe máximo es el Gran Hermano) serían eliminadas dejando lugar a que el Partido menguara poco a poco, haciendo que el bien común de los habitantes de Oceanía se tambalearan sin estabilidad y sin quien los controle, es por eso que toda riqueza tenía que ser elimindada sistematicamente, y no hay mejor manera de deshacerse periodicamente de dinero que en guerra, es por eso que la guerra es ignorancia, la ignorancia es esclavitud y la ignorancia, la guerra y la esclavitud son escenciales para el Partido.</p>
<p style="padding-left:240px;"><em>Sanity is not statistical</em></p>
<p>Este libro no es un libro feliz, ni animado, ni símpatico, ni seductor ni alegre. Es un libro irreal, tétrico, cruel, cínico e ironico, pero tal vez lo más importante: es un libro esclarecedor, maravilloso e inteligente. Nos hace pensar, debatir, analizar y pelearnos con nosotros mismos, ¿Que tan real puede llegar a ser 1984? <strong>Tan real como nosotros lo permitamos.</strong></p>
<blockquote><p><em>Solo merece su libertad como su vida quien diariamente la conquista</em></p>
<p>-J. W. Goethe</p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["El viejo y el sol" Vicente Aleixandre]]></title>
<link>http://maritim3.wordpress.com/?p=124</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 18:35:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>Laura</dc:creator>
<guid>http://maritim3.wordpress.com/?p=124</guid>
<description><![CDATA[Su poesía es &#8220;comunicación&#8221;  más que belleza&#8221;. Si  la primera etapa de Vicente ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Su poesía es "comunicación"  más que belleza". Si  la primera etapa de <a href="http://www.clubcultura.com/clubliteratura/clubescritores/aleixandre/index.htm">Vicente Aleixandre </a>se destaca por concepción pesimista del hombre, <span style="color:#333300;"><span style="color:#808000;">"Historias del corazón"</span> </span>abre su segunda etapa y en ella se percibe una nueva perspectiva positiva de lo humano. Este es un bello poema cuyos protagonistas, el vivido viejo y el luminoso sol, se funden en un sólo ser.</p>
<p style="text-align:justify;"><img src="http://data1.blog.de/blog/e/elsebaonline/img/anciano.jpg" alt="" width="353" height="398" /></p>
<p><span style="color:#990000;">Había vivido mucho. Se apoyaba allí, viejo, en un tronco, </span><br />
<span style="color:#990000;">en un gruesísimo tronco, muchas tardes cuando el sol caía.<br />
Yo pasaba por allí a aquellas horas y me detenía a observarle.<br />
Era viejo y tenía la faz arrugada, apagados, </span><br />
<span style="color:#990000;">más que tristes, los ojos.<br />
Se apoyaba en el tronco, y el sol se le acercaba primero,<br />
le mordía suavemente los pies </span><br />
<span style="color:#990000;">y allí se quedaba unos momentos como acurrucado. </span><br />
<span style="color:#990000;">Después ascendía e iba sumergiéndole, anegándole,<br />
tirando suavemente de él, unificándole en su dulce luz.<br />
¡Oh el viejo vivir, el viejo quedar, cómo se desleía!<br />
Toda la quemazón, la historia de la tristeza,<br />
el resto de las arrugas, la miseria de la piel roída,<br />
¡cómo iba lentamente limándose, deshaciéndose! </span><br />
<span style="color:#990000;">Como una roca que en el torrente devastador<br />
se va dulcemente desmoronando,<br />
rindiéndose a un amor sonorísimo, así, en aquel silencio,<br />
el viejo se iba lentamente anulando, lentamente entregando.<br />
Y yo veía el poderoso sol lentamente morderle<br />
con mucho amor y adormirle para así poco a poco tomarle,<br />
para así poquito a poco disolverle en su luz,<br />
como una madre que a su niño<br />
suavísimamente en su seno lo reinstalase.</span><br />
<span style="color:#990000;">Yo pasaba y lo veía. </span><br />
<span style="color:#990000;">Pero a veces no veía sino un sutilísimo resto.<br />
Apenas un levísimo encaje del ser.</span><br />
<span style="color:#990000;">Lo que quedaba después que el viejo amoroso,<br />
el viejo dulce, había pasado ya a ser la luz</span><br />
<span style="color:#990000;">y despaciosísimamente era arrastrado </span><br />
<span style="color:#990000;">en los rayos postreros del sol,</span><br />
<span style="color:#990000;">como tantas otras invisibles cosas del mundo.</span></p>
<p>[blip.tv ?posts_id=921171&#38;dest=-1]</p>
<p>Lo recita el profesor <strong>Pepe Barrio Fernández</strong></p>
<p>1. ¿Qué efecto produce el sol en el viejo? Señala las palabras que lo describen.</p>
<p>2. Observad la pofusión de adverbios y gerundios que proporcionan lentitud al texto.</p>
<p>3. Justificad la presencia del adverbio <span style="color:#0000ff;">despaciosisimamente</span>.</p>
<p>4. Señala las imágenes y comparaciones y relaciónalas con el contenido.</p>
<p>5. Indicad las aliteraciones y relacionadlas con el significado de los versos.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Uma vida plena, digna e invejável]]></title>
<link>http://livrepensar.wordpress.com/?p=179</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 18:29:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Henrique Miranda</dc:creator>
<guid>http://livrepensar.wordpress.com/?p=179</guid>
<description><![CDATA[Andei procurando e achei esta biografia da Zélia Gattai, que repasso a vocês.
Fonte: Fundação Ca]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Andei procurando e achei esta biografia da Zélia Gattai, que repasso a vocês.</p>
<p align="right"><em>Fonte: Fundação Casa de Jorge Amado</em></p>
<p><strong>Zélia Gattai Amado</strong></p>
<p style="text-align:justify;">A escritora Zélia Gattai Amado nasceu no dia 2 de julho de 1916, em São Paulo. Filha de imigrantes italianos, sua infância foi vivida em meio às primeiras manifestações políticas operárias nos bairros de imigrantes da capital paulista.</p>
<p style="text-align:justify;">Seu pai fazia parte do grupo de imigrantes políticos que chegou ao Brasil no fim do século 19 para fundar a "Colonia Cecília" - tentativa de criar uma comunidade anarquista na selva brasileira. A família de sua mãe, católica, veio para o Brasil após a abolição da escravatura para trabalhar nas plantações de café, substituindo a mão-de-obra escrava.</p>
<p style="text-align:justify;">Em 1936, aos 20 anos, Zélia casou-se em São Paulo com o intelectual e militante do Partido Comunista Aldo Veiga.</p>
<p style="text-align:justify;">Em 1942, nasceu seu primeiro filho, Luis Carlos Veiga. O casamento aproximou-a de intelectuais como Oswald de Andrade, Lasar Segall, Tarsila do Amaral, Mário de Andrade, Rubem Braga e Vinicius de Moraes.<!--more--></p>
<p style="text-align:justify;">Em 1938, seu pai, Ernesto Gattai, foi preso pela Polícia Política e Social de São Paulo, durante o Estado Novo, o que levou Zélia a participar mais da política.</p>
<p style="text-align:justify;">Em 1945, separa-se de seu primeiro marido e conhece Jorge Amado durante o 1º Congresso de Escritores. No mesmo ano, Jorge e Zélia decidem viver juntos. Desta união nasceram João Jorge Amado (Rio de Janeiro, 1947) e Paloma Jorge Amado (Tchecoslováquia, 1951).</p>
<p style="text-align:justify;">Em 1946, Jorge Amado é eleito à Assembléia Constituinte pelo Partido Comunista Brasileiro, o que forçou a mudança do casal de Salvador para o Rio de Janeiro. Dois anos depois, em 1948, Jorge Amado tem seu mandato cassado e a família é obrigada a se exilar em Paris. Em 1950, expulsos de Paris, o casal vai morar em Praga, ex-Tchecoslováquia. Em 1952, eles voltam ao país.</p>
<p style="text-align:justify;">No início da década de 1960, o casal muda-se para Salvador (BA) e vai morar no bairro do Rio Vermelho. Em 1978, Jorge e Zélia, após 33 anos de vida em comum, oficializaram a união.</p>
<p style="text-align:justify;">Somente em 1979, aos 63 anos de idade, Zélia Gattai começou a escrever suas memórias. Cinco volumes já foram publicados com sucesso no Brasil onde as tiragens se sucedem. Os livros estão traduzidos para o francês, o italiano, o espanhol, o alemão, o russo e o chinês. Uma telenovela adaptada de seu primeiro livro "Anarquistas, Graças a Deus", pela TV Globo, teve grande audiência e circula em vários países.</p>
<p style="text-align:justify;">De seu segundo livro "Um Chapéu para Viagem" (sobre a vida de Jorge Amado e de sua família), foi feita uma peça de teatro. O terceiro, "Senhora Dona do Baile", trata da vida do casal no exílio. O quarto, "Jardim de Inverno", narra os fatos que a família viveu na ex-Tchecoslováquia. "Chão de Meninos" conta a volta do casal para o Brasil depois do exílio.</p>
<p style="text-align:justify;">Zélia escreveu dois livros infantis: "Pipistrelo das Mil Cores" e "O Segredo da Rua 18", que foram adotados nas escolas do Brasil.</p>
<p style="text-align:justify;">Além dos livros de memórias e dos infantis, a escritora publicou um volume de fotografias de sua autoria com textos em três idiomas: "Reportagem Incompleta". Em agosto de 1995 publicou seu primeiro romance, "Crônica de Uma Namorada".</p>
<p style="text-align:justify;">Em 2000, a Editora Record lançou uma edição comemorativa pelos 20 anos do livro "Anarquistas, Graças a Deus", com fotografias da autora e familiares.</p>
<p style="text-align:justify;">No dia 6 de agosto de 2001, Zélia ficou viúva do escritor Jorge Amado. No mesmo mês, se candidatou à cadeira de nº 23, que tinha sido ocupada pelo marido na Academia Brasileira de Letras durante 40 anos.</p>
<p style="text-align:justify;">Sua mais recente obra é "Códigos de Família", lançada em novembro deste ano, logo depois da morte de Amado. Em "Códigos", Zélia Gattai conta passagens de sua vida em que se criaram códigos especiais para remeter a uma situação ou a outra, de acordo com a convivência com Jorge Amado, com outros escritores, com amigos e com a família.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Nós a perderemos, o céu e o Jorge Amado ganharão!]]></title>
<link>http://livrepensar.wordpress.com/?p=178</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 18:10:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>Henrique Miranda</dc:creator>
<guid>http://livrepensar.wordpress.com/?p=178</guid>
<description><![CDATA[Infelizmente, a nossa querida Zélia Gattai, ser humano e intelectual da melhor qualidade, parece es]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em>Infelizmente, a nossa querida Zélia Gattai, ser humano e intelectual da melhor qualidade, parece estar em seus últimos momentos entre nós. A companheira inseparável do Jorge Amado e que nos encantou com o seu "Anarquistas, graças a Deus", parece que vai agora em busca do companheiro que partiu tempos atrás. Nós sentiremos a sua falta, mulher que se fez Mulher por seus próprios méritos, companheira ao extremo e que, ao invés de deixar-se ofuscar pelo brilho do marido, criou o seu próprio espaço, com a força do seu cérebro e do seu espírito. Que o sofrimento lhe seja o mínimo possível, querida Zélia. E chegando lá, dê uma braço meu no Jorge, seu companheiro que me despertou para o social quando, aos quinze anos, li o seu livro "Capitães de Areia"...</em></p>
<p>"<strong>A vida não passa de uma oportunidade de encontro; só depois da morte se dá a junção; os corpos apenas têm o abraço, as almas têm o enlace</strong>". <span class="aut"><a class="autor" href="http://www.pensador.info/autor/Victor_Hugo/">Victor Hugo</a></span></p>
<p style="text-align:justify;"><em> Leiam a notícia:<br />
</em></p>
<p style="text-align:justify;">O estado clínico da escritora Zélia Gattai é grave, ela respira com ajuda de aparelhos e não reage à ação antibiótica que vem sendo ministrada. O novo boletim médico do Hospital da Bahia, divulgado nesta manhã, informa que o estado da escritora evoluiu com "extrema gravidade" nas últimas 12 horas.</p>
<p><a href="http://br.noticias.yahoo.com/s/17052008/25/manchetes-piora-saude-da-escritora-zelia-gattai.html">http://br.noticias.yahoo.com/s/17052008/25/manchetes-piora-saude-da-escritora-zelia-gattai.html</a></p>
<h2><span class="mw-headline">Obra</span></h2>
<ul>
<li><em><a class="mw-redirect" title="Anarquistas Graças a Deus" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Anarquistas_Gra%C3%A7as_a_Deus">Anarquistas Graças a Deus</a></em>, <a title="1979" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1979">1979</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Um Chapéu Para Viagem (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Um_Chap%C3%A9u_Para_Viagem&#38;action=edit&#38;redlink=1">Um Chapéu Para Viagem</a></em>, <a title="1982" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1982">1982</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Pássaros Noturnos do Abaeté (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=P%C3%A1ssaros_Noturnos_do_Abaet%C3%A9&#38;action=edit&#38;redlink=1">Pássaros Noturnos do Abaeté</a></em>, <a title="1983" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1983">1983</a></li>
<li><em><a class="new" title="Senhora Dona do Baile (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Senhora_Dona_do_Baile&#38;action=edit&#38;redlink=1">Senhora Dona do Baile</a></em>, <a title="1984" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1984">1984</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Reportagem Incompleta (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Reportagem_Incompleta&#38;action=edit&#38;redlink=1">Reportagem Incompleta</a></em>, <a title="1987" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1987">1987</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Jardim de Inverno (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Jardim_de_Inverno&#38;action=edit&#38;redlink=1">Jardim de Inverno</a></em>, <a title="1988" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1988">1988</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Pipistrelo das Mil Cores (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Pipistrelo_das_Mil_Cores&#38;action=edit&#38;redlink=1">Pipistrelo das Mil Cores</a></em>, <a title="1989" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1989">1989</a> (literatura infantil)</li>
<li><em><a class="new" title="O Segredo da Rua 18 (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=O_Segredo_da_Rua_18&#38;action=edit&#38;redlink=1">O Segredo da Rua 18</a></em>, <a title="1991" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1991">1991</a> (literatura infantil)</li>
<li><em><a class="new" title="Chão de Meninos (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Ch%C3%A3o_de_Meninos&#38;action=edit&#38;redlink=1">Chão de Meninos</a></em>, <a title="1992" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1992">1992</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Crônica de Uma Namorada (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Cr%C3%B4nica_de_Uma_Namorada&#38;action=edit&#38;redlink=1">Crônica de Uma Namorada</a></em>, <a title="1995" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1995">1995</a> (romance)</li>
<li><em><a title="A Casa do Rio Vermelho" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/A_Casa_do_Rio_Vermelho">A Casa do Rio Vermelho</a></em>, <a title="1999" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/1999">1999</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Cittá di Roma (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Citt%C3%A1_di_Roma&#38;action=edit&#38;redlink=1">Cittá di Roma</a></em>, <a title="2000" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2000">2000</a> (memórias)</li>
<li><em><a class="new" title="Jonas e a Sereia (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Jonas_e_a_Sereia&#38;action=edit&#38;redlink=1">Jonas e a Sereia</a></em>, <a title="2000" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2000">2000</a> (literatura infantil)</li>
<li><em><a class="new" title="Códigos de Fam�lia (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=C%C3%B3digos_de_Fam%C3%ADlia&#38;action=edit&#38;redlink=1">Códigos de Família</a></em>, <a title="2001" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2001">2001</a></li>
<li><em><a class="new" title="Um Baiano Romântico e Sensual (ainda não escrito)" href="http://pt.wikipedia.org/w/index.php?title=Um_Baiano_Rom%C3%A2ntico_e_Sensual&#38;action=edit&#38;redlink=1">Um Baiano Romântico e Sensual</a></em>, <a title="2002" href="http://pt.wikipedia.org/wiki/2002">200</a></li>
</ul>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Beatus ille]]></title>
<link>http://citaenhawaii.wordpress.com/?p=52</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 17:58:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>eduardo</dc:creator>
<guid>http://citaenhawaii.wordpress.com/?p=52</guid>
<description><![CDATA[Otro de los tópicos más fecundos en literatura es el del &#8220;Beatus ille&#8220;, que expresa e]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Otro de los tópicos más fecundos en literatura es el del "<strong>Beatus ille</strong>", que expresa el anhelo estoico de alejarse de la agitación de la vida en la ciudad, con todo lo que conlleva de ambición, codicia, vanidad..., para refugiarse en la paz de la vida austera y siempre noble del campo, en contacto con la naturaleza y lejos de las opiniones e influencias de los demás. Tiene su origen, ¡cómo no!, en un poema de <a href="http://www.culturaclasica.com/biografias/horacio.htm" target="_blank">Horacio</a>, el segundo de sus <em>Épodos</em>, que comienza con los famosos versos de los que se extrae la denominación del tópico:</p>
<blockquote><p><strong>Beatus ille</strong> qui procul negotiis,<br />
ut prisca gens mortalium,<br />
paterna rura bubus exercet suis<br />
solutus omni faenore<br />
neque excitatur classico miles truci<br />
neque horret iratum mare<br />
forumque vitat et superba civium<br />
potentiorum limina.</p></blockquote>
<p>Alfonso Cuatrecasas (Ed. Bruguera, 1984), a quien ya hemos acudido en otra ocasión, los traduce así:</p>
<blockquote><p><strong>Dichoso aquél</strong> que alejado de los negocios,<br />
como la primitiva raza de los mortales,<br />
trabaja el campo paterno con sus bueyes,<br />
libre de toda usura<br />
y no se despierta como el soldado con la fiera trompeta<br />
ni teme al mar embravecido,<br />
y evita el foro y las orgullosas puertas<br />
de las ciudades demasiado poderosas.</p></blockquote>
<p>Como estamos viendo en clase, este tópico encuentra su máxima expresión en nuestra literatura en la oda primera de <a href="http://perso.wanadoo.es/Belmonte/frayluis.htm" target="_blank">fray Luis de León</a>, "Vida retirada":</p>
<blockquote><p>¡Qué descansada vida<br />
la del que huye el mundanal ruïdo<br />
y sigue la escondida<br />
senda por donde han ido<br />
los pocos sabios que en el mundo han sido!</p></blockquote>
<p>Pero no es el único en nuestra lírica. Ya anteriormente, en el siglo XV, el <a href="http://www.aache.com/alcarrians/santilla.htm" target="_blank">marqués de Santillana</a>, don Íñigo López de Mendoza, expresa el tópico en las coplas XVi y XVII de <em><a href="http://www.cervantesvirtual.com/servlet/SirveObras/01371185099032669650035/index.htm" target="_blank">La Comedieta de Ponza</a></em>:</p>
<blockquote><p><strong>XVI</strong></p>
<p>¡<strong>Benditos aquellos</strong> que con el azada<br />
sustentan su vida e viven contentos,<br />
e, de cuando en cuando conocen morada<br />
e sufren pascientes las lluvias e vientos!<br />
Ca estos non temen los sus movimientos,<br />
nin saben las cosas del tiempo pasado,<br />
nin de las presentes se facen cuidado,<br />
nin las venideras do han nascimientos.<a name="19"></a></p>
<p><strong>XVII</strong></p>
<p>¡<strong>Benditos aquellos</strong> que siguen las fieras<br />
con las gruesas redes e canes ardidos,<br />
e saben las trochas e las delanteras<br />
e fieren del arco en tiempos debidos!<br />
Ca estos por saña non son comovidos,<br />
nin vana cobdicia los tiene subjectos;<br />
nin quieren tesoros nin sienten defectos,<br />
nin turban temores sus libres sentidos.</p></blockquote>
<p>También lo encontramos en la <em>Égloga II</em> de <a href="http://www.garcilaso.org/" target="_blank">Garcilaso de la Vega</a>:</p>
<blockquote><p>¡<strong>Cuán bienaventurado</strong><br />
aquél puede llamarse<br />
que con la dulce soledad se abraza,<br />
y vive descuidado<br />
y lejos de empacharse<br />
en lo que al alma impide y embaraza!<br />
No ve la llena plaza<br />
ni la soberbia puerta<br />
de los grandes señores,<br />
ni los aduladores<br />
a quien la hambre del favor despierta;<br />
no le será forzoso<br />
rogar, fingir, temer y estar quejoso.</p>
<p>A la sombra holgando<br />
de un alto pino o robre<br />
o de alguna robusta y verde encina,<br />
el ganado contando<br />
de su manada pobre<br />
que en la verde selva se avecina,<br />
plata cendrada y fina<br />
y oro luciente y puro<br />
bajo y vil le parece,<br />
y tanto lo aborrece<br />
que aun no piensa que dello está seguro,<br />
y como está en su seso,<br />
rehuye la cerviz del grave peso.</p></blockquote>
<p>También alguien de vida tan intensa y agitada como <a href="http://www.cervantesvirtual.com/bib_autor/lope/" target="_blank">Lope de Vega</a> expresa en algún momento el deseo de dejarlo todo para descansar:</p>
<blockquote><p>Parezco un hombre opuesto<br />
al cortesano, triste<br />
por honras y ambiciones,<br />
que de tantas pasiones<br />
el corazón y el pensamiento viste,<br />
porque yo sin cuidado<br />
de honor con mi iguales vivo honrado.<br />
Nací en aquesta aldea,<br />
dos leguas de la corte,<br />
y no he visto la corte en sesenta años,<br />
ni plega a Dios la vea,<br />
aunque el vivir me importe<br />
por casos de fortuna tan extraños.<br />
Estos mismos castaños,<br />
que nacieron conmigo,<br />
no he pasado en mi vida;<br />
porque si la comida<br />
y la casa, del hombre dulce abrigo,<br />
adonde nace tiene,<br />
¿qué busca, adónde va, ni adónde viene?<br />
Ríome del soldado,<br />
que como si tuviese<br />
mil piernas y mil brazos, va a perdellos;<br />
y el otro, desdichado,<br />
que como si no hubiese<br />
bastante tierra, asiendo los cabellos<br />
a la Fortuna, y de ellos<br />
colgado el pensamiento,<br />
las libres mares ara,<br />
y aun en el mar no para,<br />
que presume también beber el viento.<br />
¡Ay, Dios, qué gran locura<br />
buscar el hombre incierta sepultura!</p></blockquote>
<p>Quien así se expresa es Juan Labrador, prototipo del campesino conforme con su suerte y orgulloso de su destino, en el primer acto de <em>El villano en su rincón</em> (1617). Ya casi al final del segundo acto, el canto de unos músicos glosa la oda horaciana:</p>
<blockquote><p>"¡Cuán bienaventurado<br />
aquél puede llamarse justamente,<br />
que, sin tener cuidado<br />
de la malicia y lengua de la gente<br />
a la virtud contraria,<br />
la suya pasa en vida solitaria!<br />
Caliéntase el enero<br />
alrededor de sus hijuelos todos,<br />
a un roble ardiendo entero,<br />
y allí contando de diversos modos<br />
de la extranjera guerra,<br />
duerme seguro y goza de su tierra."</p></blockquote>
<p>Uno que, sin embargo, parece muy a gusto con su vida y no envidia la suerte del que se aleja de todo es <a href="http://www.cervantesvirtual.com/bib_autor/quevedo/" target="_blank">Quevedo</a>, que se despacha a gusto en uno de sus romances ("Retirado de la Corte responde a la carta de un médico"):</p>
<blockquote><p>Desde esta Sierra Morena,<br />
en donde huyendo del siglo,<br />
conventüal de las jaras<br />
entre peñascos habito<br />
[...] Oigo de diversas aves<br />
las voces y los chillidos<br />
que ni yo entiendo la letra,<br />
ni el tono que Dios les hizo.</p></blockquote>
<p>Seguiremos con el tema. Ahora me voy a ver el Unicaja-Real Madrid. Nos vemos en un rato, espero que como semifinalistas de la ACB ;)</p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Antídoto.]]></title>
<link>http://averdadedamentira.wordpress.com/?p=98</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 17:27:46 +0000</pubDate>
<dc:creator>Manuel A. Fernandes</dc:creator>
<guid>http://averdadedamentira.wordpress.com/?p=98</guid>
<description><![CDATA[“E se fizéssemos um livro e um disco como nunca se fez?” E fizeram. Duas das entidades culturai]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><img class="alignright" style="float:right;" src="http://viagemaocentrodaterra.planetaclix.pt/TheAntidotefront.jpg" alt="" width="150" height="150" />“E se fizéssemos um livro e um disco como nunca se fez?” E fizeram. Duas das entidades culturais mais significativas deste país juntaram-se num projecto ímpar reunindo as mais vastas impressões, receios e inspirações que acalentam, sob o signo antídoto. Ente a gélida Escandinávia e o Sul do mediterrâneo os actores deste projecto concentraram esforços e seduzidos por uma forma comum de ver as coisas, produziram uma obra pioneira e primordial. O que é o antídoto na recepção do binómio Moonspell/J. L. Peixoto? Pode ser tudo sem ser nada. Aquela sede primária, vital e obsessiva num cenário de afogamento letal e triunfante. O último e grande suspiro que se liberta de um moribundo. Um grito mudo e visceral, rompendo um silêncio que nos sufoca. A capacidade de escolher a nossa “verdade”. A liberdade de ceder essa “verdade” aos outros.</p>
<p style="text-align:justify;"><!--more--><br />
<img class="alignleft" style="float:left;" src="http://viagemaocentrodaterra.planetaclix.pt/antidoto.jpg" alt="" width="150" height="225" />Para um antídoto subentende-se um veneno. Como o horror subentende a beleza. Sem formas nem limites. A simbiose perfeita de uma ideia, de uma arte, de uma expressão conjugal. O poder pela palavra ou a palavra como forma de poder. Foi o que entendeu José Luís Peixoto ao escrever estes dez breves contos conduzidos pela sintonia dos Moonspell que o faziam sob a forma de estrofes musicais, à volta de um conceito muito próprio e nuclear. Um antídoto para os passivos, os comodistas, os conservadores. Para os velhos do Restelo que te dizem ‘vai por ali’. Uma resposta à inércia e ao vazio. A sensibilidade e o simbolismo. Uma miríade de emoções interpostas num corpo de texto. A morte como salvação de uma vida que nos foge das mãos. Uma solidão angustiante, torpe, libertina… essencial.<br />
É barroco, é abstracto, é gótico e violento. É bizarro chegando mesmo a ser pornográfico. É tudo isto, mas acima de tudo é real e é nosso. É o antídoto que nos corre nas veias. Que não conhecemos. Que contraria o medo em arriscar, que ignora a crítica destrutiva, o anátema inquisitório. O mais nobre serviço que nos prestam ao mitificar a sua Portugalidade. Pois como dizia Teixeira de Pascoaes existe uma ‘arte em ser português’. Que nos ultrapassa, nos absorve e nos escolhe. E que não nos deixa fugir desse destino inviolável.<br />
Quando se conhecem estes artistas, conhece-se tudo o que falam através deles. Os medos que nos controlam, os eclipses que nos provocam, os espíritos nocturnos e lunares que subjazem. Porque é um privilégio ser Português. Porque para cada veneno há sempre um antídoto.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Conan, O Bárbaro]]></title>
<link>http://aosugo.wordpress.com/?p=136</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 16:04:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>Victor Hugo</dc:creator>
<guid>http://aosugo.wordpress.com/?p=136</guid>
<description><![CDATA[
“O que não nos mata nos torna mais fortes” - Friedrich Nietzsche
O cara me escreveu mais de 30]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em><a href="http://aosugo.files.wordpress.com/2008/05/conan_aosugo.jpg"></a><img class="aligncenter size-full wp-image-139" src="http://aosugo.wordpress.com/files/2008/05/conan_aosugo1.jpg" alt="Age of Conan" width="484" height="314" /></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>“O que não nos mata nos torna mais fortes” - Friedrich Nietzsche</em></p>
<p style="text-align:justify;">O cara me escreveu mais de 300 estórias e 700 poemas e ainda por cima era amigo pessoal do H.P. Lovecraft, impressionante. De quem eu to falando? Tô falando do Robert E. Howard, escritor norte-americano (1906-1936) que deixou um dos personagens mais icônicos do século XX aqui no Ocidente: Conan, o Bárbaro. Ao revelar o processo criativo na concepção de Conan, John Milius nos conta que em uma noite Howard estava em frente à sua máquina de escrever quando sentiu a presença do bárbaro cimério em suas costas segurando um enorme machado e lhe dizendo “escreva”. Naquela noite Howard escreveu grande parte das histórias do cimério, quando desfaleceu de cansaço. No dia seguinte, fascinado com o mundo que acabara de criar, Howard voltaria à noite para a máquina de escrever aguardando a presença intimidadora do bárbaro para poder narrar um pouco mais das sagas hiborianas. E ele, Conan, claro que voltou. E nós, meus filhos, nós estaríamos mudados para sempre.</p>
<p style="text-align:justify;">É, to falando dele porque estava agora há pouco lendo a primeira edição que li do bárbaro, a edição 156 de A Espada Selvagem de Conan que comprei num domingo bastante tedioso de 1995, aquelas revistonas da Abril em preto e branco, desenhadas na raça no puro nanquim, esta em específico por Ernie Chan e com a história de Roy Thomas (aham, o cara que levou Conan para a Marvel), uma revista minha toda machucada de tão manuseada e olha que esta nem é a melhor história do bárbaro que cheguei a ler...</p>
<p style="text-align:justify;">E por que estava com isso na mão? Bom, passei meus dois últimos fins de semana reassistindo <em>Conan o Bárbaro</em> e <em>Conan o Destruidor</em>, ambos que lançaram Arnold Schwarzenegger ao estrelato imediato. Divertido, não? Bom, o primeiro, de 1982, sem sombra de dúvidas, nota 10. Produzido pelo italiano Dino De Laurentis (o produtor de <em>Hannibal</em> e afins, AH, e <em>Duna</em> também), com roteiro de Oliver Stone e dirigido pelo diretor que adora decapitações John Milius, garantiu um tom épico bastante sério ao nosso herói, um clássico que seguiu as histórias originais de Robert E. Howard e trouxe a nós amantes do gênero da fantasia (ou <em>Sword and Sorcery</em> como diria L. Sprague De Camp, consultor do filme e responsável pela manutenção e continuidade das histórias do cimério) todo um novo mundo que definitivamente marcaria a nossa imaginação.</p>
<p style="text-align:justify;"><em>Conan o Bárbaro</em> conta as origens de Conan como escravo até se tornar um temível ladrão ao lado de hirkheniano Subotai (interpretado pelo surfista Gerry Lopez) e da ladra – e também sua amante – Valeria (vivida por Sandahl Bergman, vencedora do Globo de Ouro em 1983 por sua atuação ao lado de Schwarzenegger). O trio, logo após roubar O Olho da Serpente de um dos templos de Set, parte rumo à montanha inexpugnável do odioso vilão Thulsa Doom para que Conan possa vingar a morte de sua família, vilão vivido por James Earl Jones, sendo um dos personagens  mais surpreendentes que já vimos junto com o seu Darth Vader em Star Wars. Demais. Ah, e como poderia me esquecer, tudo belamente regado à poderosa trilha sonora de Basil Poledouris à la Carl Orff que pode ser considerada uma obra prima por si só. Como já disse, demais.</p>
<p style="text-align:justify;">Já o segundo filme, <em>Conan o Destruidor</em> (1984) teria como bênção o retorno de Schwarzenegger no papel (acreditem, não sou fã dele, exceto talvez pelo fato dele “ser” o Conan da telona, não tem jeito) e vários membros da produção anterior, porém numa roupagem bastante diferente. Mais vinculado à fantasia do que épico, <em>Conan o Destruidor</em> se tornou facilmente o filme do tipo “Sessão da Tarde” que, apesar de possuir um enredo bastante frágil, entretém pelas peripécias de um grupo de quatro aventureiros (aí nisso, percebam, retiram parte do foco no Conan para introduzir novos elementos na narrativa, diferenciando claramente esta película do primeiro filme). Dino De Laurentis, Raffaella De Laurentis e Basil Poledouris retornariam, porém a trilha sonora não seria nada mais do que a repetição dos temas consagrados pelo filme anterior e, infelizmente, reutilizados em cenas e em situações bastante diferentes e até mesmo muito fracas perto do épico de 1982. Mas, ok, <em>Conan o Destruidor</em> diverte, com Schwarzenegger sem a franja do personagem dos quadrinhos e com os cabelos um pouco mais claros. Não falemos tão mal deste filme que tem lá suas qualidades: para o leitor dos quadrinhos, o filme é o que mais se aproxima das histórias desenhadas no papel, fundamentalmente porque o roteiro é do próprio Roy Thomas, este já afeito ao uso constante da Espada e da Feitiçaria nas suas histórias fantásticas, quase sempre possuindo o mago como vilão, deuses poderosos e até mesmo intrigas políticas. Desse modo, isoladamente e analisado perante os quadrinhos, <em>Conan o Destruidor</em> é menos fiel aos contos de Robert E. Howard porém muito próximos aos quadrinhos e àquelas revistonas do bárbaro que ainda são vendidas nas bancas por aqui, porém talvez inferior frente ao primeiro filme de 1982.</p>
<p style="text-align:justify;">Muita coisa foi feita para nos contar sobre o jovem bárbaro conquistador que um dia conquistaria o trono de Aquilônia por suas próprias mãos. L. Sprague De Camp trouxe ao mundo histórias inacabadas escritas por Howard sobre o cimério, jogos, quadrinhos, séries de televisão, livros... E agora aguardo ansioso para o novo jogo de computador, <em>Age of Conan</em> (procurem na internet, fantástico, aliás, site que está sendo tão freqüentado que volta e meia cai fora do ar de tanta gente interessada) que promete levar as novas gerações ao mundo fantástico da Era Hiboriana, para que aqueles que ainda não conheceram as histórias do guerreiro, possam se aventurar nos desdobramentos das Crônicas da Nemédia. Olha, demais. Aliás, não sei o que você está fazendo sentado aí na frente deste computador enquanto deveria já ter procurado na videolocadora os DVDs para assistir e reassistir.</p>
<p style="text-align:justify;">Age of Conan - <a href="http://www.ageofconan.com">http://www.ageofconan.com</a></p>
<p><em></em></p>
<p><em>Victor Hugo</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["Qu’est-ce qu’un auteur"?]]></title>
<link>http://qchose.wordpress.com/?p=134</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 16:00:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>Rafa</dc:creator>
<guid>http://qchose.wordpress.com/?p=134</guid>
<description><![CDATA[De todas as teorias que tenho estudado na minha pós, parte das que eu acho mais interessantes se re]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">De todas as teorias que tenho estudado na minha pós, parte das que eu acho mais interessantes se referem às teorias de autor.</p>
<p style="text-align:justify;">Repetindo a pergunta em francês (título do post) feita por Michel Focault (aquele mesmo que os playboys estudam em Tropa de Elite): "o que é um autor"? A priori, todos teremos a tendência de responder aquelas coisas de sempre: é o "pai" da obra, aquele que gera a obra, etc e tal.</p>
<p style="text-align:justify;">Pois bem, desde meados do século XX que a coisa não é vista exatamente dessa forma (ainda que nos colégios a noção de autor como "dono da obra" ainda seja ensinada). Segundo franceses maneiros - Barthes, Focault, etc - o autor <span style="text-decoration:underline;"><strong>morreu</strong></span>. Assim que sua obra fica pronta, ele deixa de existir. Entenda-se como obra não somente os textos literários, mas também as músicas, filmes, etc.</p>
<p style="text-align:justify;">Explico: a partir do momento que se concebe uma obra, e que esta passa a ser interpretada pelo leitor, o autor deixa de existir como "autoridade" dona do sentido da obra. Sua existência se resume ao "<em>modo de ser do discurso</em>" (o "estilão" de cada um: aquela coisa dos "textos kafkanianos", "textos shakesperianos"), e não como "<em>dono da obra</em>". O autor, para esses filósofos, não seria nada mais do que o estilo de cada um. De forma que é possível identificar a autoria de várias obras de arte simplesmente reconhecendo o estilo do autor que as elaborou.</p>
<p style="text-align:justify;"><!--more--></p>
<p style="text-align:justify;">Isso nos leva às irritantes perguntas de vestibular: <strong>"o que o autor quis dizer?"</strong> Na verdade, não interessa o que o autor quis dizer, e sim o que o leitor captou daquilo. "A nascimento do leitor deve se pagar com a morte do autor" (Barthes).</p>
<p style="text-align:justify;">Mas, obviamente, existem limites para essa "liberdade" do leitor, o que os impede de viajar completamente na maionese e achar que existem influências católicas na Ilíada (ou de ficar tendo interpretações completamente pessoais de livros, músicas ou filmes). Cada obra tem um contexto sob o qual foi escrita, e isso deve ser considerado. Até porque muitas vezes existem intenções <span style="text-decoration:underline;">claras</span> do autor em se mostrar algo, e isso não pode ser ignorado. O que não podemos fazer é colocar o autor como "senhor absoluto" do que está lá escrito.</p>
<p style="text-align:justify;">Exemplo básico, utilizado pela minha professora: Roberto Drummond, autor de Hilda Furacão foi convidado a responder questões de vestibular sobre sua obra. Resultado: errou todas. E notou finalmente como o sentido da obra que havia escrito lhe escapava. Descobriu que o que "ele queria dizer" não importava mais, importava somente o que havia sido absorvido pelos leitores. Que o autor não é de forma alguma responsável pela leitura que farão da sua obra.</p>
<p>Eu gosto disso. Lembro das aulas de análise cinematográfica na faculdade e das pessoas reclamando que a professora enxergava coisas que o roteirista/diretor do filme não deveria ter pensado. E daí? Essas "coisas" estão lá na obra dele, sejam intencionalmente ou não. Cabe a nós interpretá-la.</p>
<p>Então, caso estejam pensando em escrever um livro ou um filme, lembrem-se disso. E sintam-se mais a vontade para interpretar livros, músicas e filmes alheios também. Esqueçam das malditas questoezinhas de vestibular. ;)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Poemas de Alejandra Pizarnik.]]></title>
<link>http://naturalezarota.wordpress.com/?p=110</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 15:53:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>massoli</dc:creator>
<guid>http://naturalezarota.wordpress.com/?p=110</guid>
<description><![CDATA[

Aquí traemos siete poemas de la genial, y única Alejandra Pizarnik. Nació en Buenos Aires, el 2]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><!--StartFragment--></p>
<p class="MsoNormal"><a href="http://naturalezarota.files.wordpress.com/2008/05/alejandra-pizarnik.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-111" src="http://naturalezarota.wordpress.com/files/2008/05/alejandra-pizarnik.jpg" alt="Alejandra Pizarnik" /></a></p>
<p class="MsoNormal">Aquí traemos siete poemas de la genial, y única Alejandra Pizarnik. Nació en Buenos Aires, el 29 de Abril de 1936, en una familia de inmigrantes de europa oriental. Estudió filosofía y letras en la Universidad de Buenos Aires y, mas tarde, pintura. Entre 1960 y 1964, Pizarnik vivió en París donde trabajó para la revista "Cuadernos" y algunas editoriales francesas, publicó poemas y críticas en varios diarios, mientras alternaba una vida bohemia, relacionandose con los mas importantes escritores del momento. Tradujo a Antonin Artaud, Henri Michaux, Aimé Cesairé, e Yves Bonnefoy, y estudió historia de la religión y literatura francesa en la Sorbona. Luego de su retorno a Buenos Aires, Pizarnik publicó tres de sus principales volúmenes, "Los trabajos y las noches", "Extracción de la piedra de locura" y "El infierno musical", así como su trabajo en prosa "La condesa sangrienta".<span>  </span>Su profunda sensibilidad la hacen caer en fuertes estados depresivos, marcada por una melancolía y una obseción con la muerte, constantes en toda su obra. El 25 de septiembre de 1972, se suicida con una sobredosis de seconal.</p>
<p class="MsoNormal"><span><strong> LA ÚLTIMA INOCENCIA</strong></span></p>
<p class="MsoNormal">Partir</p>
<p class="MsoNormal"><span>en cuerpo y alma </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>partir. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Partir</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>deshacerse de las miradas </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>piedras opresoras </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>que duermen en la garganta. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>He de partir </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>no más inercia bajo el sol </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>no más sangre anonadada </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>no más fila para morir. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>He de partir </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Pero arremete ¡viajera!</span></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>LA NOCHE</strong></span></p>
<p class="MsoNormal">Poco sé de la noche</p>
<p class="MsoNormal"><span> pero la noche parece saber de mí,</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y más aún, me asiste como si me quisiera,</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>me cubre la existencia con sus estrellas.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tal vez la noche sea la vida y el sol la muerte.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tal vez la noche es nada</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> y las conjeturas sobre ella nada</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y los seres que la viven nada.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tal vez las palabras sean lo único que existe</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>en el enorme vacío de los siglos</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>que nos arañan el alma con sus recuerdos.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Pero la noche ha de conocer la miseria</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>que bebe de nuestra sangre y de nuestras ideas.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ella debe arrojar odio a nuestras miradas</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>sabiéndolas llenas de intereses, de desencuentros.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Pero sucede que oigo a la noche llorar en mis huesos.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Su lágrima inmensa delira</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y grita que algo se fue para siempre.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Alguna vez volveremos a ser.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>A LA ESPERA DE LA OSCURIDAD</strong></span></p>
<p class="MsoNormal"><span><strong> <span style="font-weight:normal;">Ese instante que no se olvida</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tan vacío devuelto por las sombras</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tan vacío rechazado por los relojes</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ese pobre instante adoptado por mi ternura</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Desnudo desnudo de sangre de alas</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin ojos para recordar angustias de antaño</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin labios para recoger el zumo de las violencias</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>perdidas en el canto de los helados campanarios.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ampáralo niña ciega de alma</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ponle tus cabellos escarchados por el fuego</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Abrázalo pequeña estatua de terror.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señálale el mundo convulsionado a tus pies</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>A tus pies donde mueren las golondrinas</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tiritantes de pavor frente al futuro</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Dile que los suspiros del mar</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Humedecen las únicas palabras</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Por las que vale vivir.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Pero ese instante sudoroso de nada</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Acurrucado en la cueva del destino</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin manos para decir nunca</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin manos para regalar mariposas</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>A los niños muertos.</span></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>SOMBRAS DE LOS DÍAS A VENIR</strong></span></p>
<p class="MsoNormal">a Ivonne A. Bordelois</p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span>Mañana</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>me vestirán con cenizas al alba, </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>me llenarán la boca de flores, </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Aprenderé a dormir </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>en la memoria de un muro, </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>en la respiración </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>de un animal que sueña.</span></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>LA JAULA</strong></span></p>
<p class="MsoNormal"><span> Afuera hay sol.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>No es más que un sol</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>pero los hombres lo miran</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y después cantan.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo no sé del sol.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo sé de la melodía del ángel</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y el sermón caliente</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>del último viento</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sé gritar hasta el alba</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>cuando la muerte se posa desnuda</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>en mi sombra.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo lloro debajo de mi nombre.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo agito pañuelos en la noche</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y barcos sedientos de realidad</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>bailan conmigo.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo oculto clavos</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>para escarnecer a mis sueños enfermos.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Afuera hay sol.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Yo me visto de cenizas.</span></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>EL DESPERTAR</strong></span></p>
<p class="MsoNormal">a León Ostrov</p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>La jaula se ha vuelto pájaro </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y se ha volado </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y mi corazón está loco </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>porque aúlla a la muerte </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y sonríe detrás del viento </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>a mis delirios </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Qué haré con el miedo </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Qué haré con el miedo </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ya no baila la luz en mi sonrisa </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>ni las estaciones queman palomas en mis ideas </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Mis manos se han desnudado </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y se han ido donde la muerte </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>enseña a vivir a los muertos </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>El aire me castiga el ser </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Detrás del aire hay mounstros </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>que beben de mi sangre </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Es el desastre </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Es la hora del vacío no vacío </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Es el instante de poner cerrojo a los labios </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>oír a los condenados gritar </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>contemplar a cada uno de mis nombres </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>ahorcados en la nada. </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Tengo veinte años </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>También mis ojos tienen veinte años </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y sin embargo no dicen nada </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>He consumado mi vida en un instante </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>La última inocencia estalló </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ahora es nunca o jamás </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>o simplemente fue </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>¿Còmo no me suicido frente a un espejo </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y desaparezco para reaparecer en el mar </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>donde un gran barco me esperaría </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>con las luces encendidas? </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>¿Cómo no me extraigo las venas </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y hago con ellas una escala </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>para huir al otro lado de la noche? </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>El principio ha dado a luz el final </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Todo continuará igual </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Las sonrisas gastadas </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>El interés interesado </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Las preguntas de piedra en piedra </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Las gesticulaciones que remedan amor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Todo continuará igual </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Pero mis brazos insisten en abrazar al mundo </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>porque aún no les enseñaron </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>que ya es demasiado tarde </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Arroja los féretros de mi sangre </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Recuerdo mi niñez </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>cuando yo era una anciana </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Las flores morían en mis manos </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>porque la danza salvaje de la alegría </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>les destruía el corazón </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Recuerdo las negras mañanas de sol </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>cuando era niña </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>es decir ayer </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>es decir hace siglos </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>La jaula se ha vuelto pájaro </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y ha devorado mis esperanzas </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Señor </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>La jaula se ha vuelto pájaro </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Qué haré con el miedo.</span></p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span><strong>EL AUSENTE</strong></span></p>
<p class="MsoNormal">I</p>
<p class="MsoNormal"> </p>
<p class="MsoNormal"><span>La sangre quiere sentarse</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Le han robado su razón de amor.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Ausencia desnuda.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Me deliro, me desplumo.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>¿Qué diría el mundo si Dios</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>lo hubiera abandonado así?</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>II</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin ti</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>el sol cae como un muerto abandonado</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span>Sin ti</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>me tomo en mis brazos</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>y me llevo a la vida</span></p>
<p class="MsoNormal"><span>a mendigar fervor.</span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p><!--EndFragment--> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Palmiro Herrero Rodríguez (1931-2008)]]></title>
<link>http://eldoctorhache.wordpress.com/?p=504</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 14:59:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>eldoctorhache</dc:creator>
<guid>http://eldoctorhache.wordpress.com/?p=504</guid>
<description><![CDATA[ 
Algo misteriosamente formado
existía antes que el cielo y la tierra.
Sin sonido ni forma, permane]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://eldoctorhache.files.wordpress.com/2008/05/foto-papa.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-505" style="border:4px solid black;float:left;margin:10px;" src="http://eldoctorhache.wordpress.com/files/2008/05/foto-papa.jpg" alt="Palmiro Herrero Rodr�gue&#60;" width="218" height="289" /></a><em> </em></p>
<p><em>Algo misteriosamente formado<br />
existía antes que el cielo y la tierra.<br />
Sin sonido ni forma, permanece único e inmutable,<br />
lo penetra todo y nunca se agota.<br />
Podríamos llamarlo la madre del universo.<br />
Pero desconozco su nombre.<br />
Si me veo obligado a llamarlo, lo llamo Tao.<br />
Si he de usar otra palabra, lo llamo lo grande.<br />
Lo grande siempre fluye.<br />
Su flujo constante lo aleja sin cesar.<br />
Alejarse sin cesar es volver al origen. </em></p>
<p><em>El Tao es grande.<br />
El cielo es grande.<br />
La tierra es grande.<br />
El hombre también es grande.<br />
Hay cuatro grandes cosas en el universo<br />
y el hombre es una de ellas. </em></p>
<p><em>El hombre sigue las leyes de la tierra.<br />
La tierra sigue las leyes del cielo.<br />
El cielo sigue las leyes del Tao.<br />
El Tao sigue a su propia naturaleza.</em></p>
<p>(<strong>Lao Tse</strong>, <em>Tao Te Ching</em>, XXV)</p>
<p>---</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Palmiro Herrero Rodríguez </strong>fue traductor, intérprete simultáneo, historiador y escritor madrileño. Funcionario del Ministerio español de Industria y de la Organización Internacional del Trabajo, fue responsable de los departamentos de Traducción e Interpretación y de Personal de la Oficina de esta organización en Turín (Italia). Finalista en el XXI Premio Espejo de España de la Editorial Planeta con el ensayo histórico <a title="Cagliostro en España" href="http://eldoctorhache.wordpress.com/2006/02/25/cagliostro-en-espana/" target="_blank"><em>Cagliostro en España</em>.<em> Un aventurero italiano en el reino de Carlos III</em></a> (<a title="Cagliostro en España" href="http://www.imagineediciones.es/econvencional.php?abc=c#" target="_blank">Imagine Ediciones</a>, Madrid 2005), deja varias novelas breves y obras teatrales inéditas. Y fue, más allá y por encima de todo esto, nuestro padre.</p>
<p style="text-align:justify;">
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Livro-DVD:  O passado, de Alan Pauls]]></title>
<link>http://kiminda.wordpress.com/?p=2383</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 14:34:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>Nilnews</dc:creator>
<guid>http://kiminda.wordpress.com/?p=2383</guid>
<description><![CDATA[Rímini e Sofia vivem durante doze anos um amor tão perfeito que, para ser completo, precisa inclui]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Rímini e Sofia vivem durante doze anos um amor tão perfeito que, para ser completo, precisa incluir, paradoxalmente, o momento da separação. Como lidar com o que ficou para trás? O que fazer com as centenas de fotos - momentos congelados, mas ainda pulsantes, de uma história viva - que jazem em duas grandes caixas de papelão?</p>
<p><img src="http://www.cosacnaify.com.br/noticias/imagens/passado-ilustra2.jpg" alt="" width="427" height="342" /></p>
<p class="txt11">Quem leu <em>O passado</em> ou assitiu a versão de sua história para o cinema tem agora a oportunidade de acompanhar mais de perto o <em>making of</em> do filme, registrado numa sofisticada edição em livro, acompanhado do DVD da película original, com distribuição da Cosac Naify em todas as livrarias.</p>
<p><em>O passado</em>, romance do premiado escritor argentino Alan Pauls, foi lançado pela Cosac Naify em 2007. No mesmo ano, o livro teve sua versão para as telas, com direção do cineasta Hector Babenco. Estrelado por Gael Garcia Bernal, Analía Couceyro, Moro Anghileri, Ana Celentano e com participação especial de Paulo Autran, o último trabalho do ator brasileiro e teve uma carreira marcante nos circuitos dos cinemas brasileiros.</p>
<p>Em <em>O passado - um registro</em>, é possível acompanhar, passo a passo, em belas fotos, seleção das seqüências rodadas, além do <em>backstage</em> das filmagens. A edição inclui também entrevista com Babenco, mostrando o envolvimento profissional e afetivo do cineasta com a história.</p>
<p>Com este lançamento, tanto o leitor de Alan Pauls quanto o espectador de Hector Babenco ganham novas perspectivas dos trabalhos e conhecem um pouco mais do ofício de se fazer cinema a partir de uma grande obra literária.</p>
<p><strong>COSAC NAIFY</strong></p>
<p><a href="http://www.cosacnaify.com.br/noticias/imagens/passado-ilustra2.jpg"></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A arte de cooptar]]></title>
<link>http://defyuri.wordpress.com/?p=94</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 14:24:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>Def Yuri</dc:creator>
<guid>http://defyuri.wordpress.com/?p=94</guid>
<description><![CDATA[Recentemente publiquei um artigo intitulado Até tu Cuba? , onde abordava as questões do racismo e]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Recentemente publiquei um artigo intitulado <a href="http://defyuri.wordpress.com/2008/05/15/ate-tu-cubaate-tu-cuba/">Até tu Cuba?</a> , onde abordava as questões do racismo e do Hip Hop naquela ilha - assuntos considerados tabus, tanto lá, como aqui.  Algumas pessoas dispararam comentários para lá de exaltados em defesa de Fidel. Também li uma entrevista com um brasileiro produtor de uma coletânea de rep cubano, onde ele falava com convicção que o hip-hop cubano não era contrário ao regime de Fidel e que, inclusive, compreendia. Pensei e pensei: será esta declaração verdadeira ou será uma daquelas políticas de boa vizinhança e agradecimento? </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Logo após ler a entrevista fui ao show de lançamento de uma coletânea independente de rep cubano aqui no Rio de Janeiro. A  vontade de ver o show  era  igual a vontade de tirar algumas duvidas: como seria possível para um gravadora independente carioca trazer tantas pessoas, já que isso envolve uma demanda grande de recursos? Certamente eles devem ter tido algum apoio, apoio forte, diga-se de passagem. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Será que o governo de Cuba ofereceu algum suporte para a iniciativa? De repente estes são a parcela do hip-hop apreciada pelo regime. Bom, tudo isso é especulação. A realidade é que essas posturas não condizem com alguns fatos que expus no artigo anterior. E o fato é que, no rastro desse tour brasileiro foi criada a Agência de Rap Oficial (?), no melhor estilo - "se não posso com eles, tentarei coopta-los".  Prestem atenção na nota:</span></p>
<p><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">"Cuba cria Agência de Rap Oficial</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Havana - o crescente movimento Hip Hop de cuba foi oficializado na terça feira em Havana com a criação do órgão estatal  Agência Cubana de Hip Hop, ligado ao Ministério da Cultura Caribenho.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">A apresentação da nova entidade foi prestigiada por um grande público, com presença majoritária de grupos de rap destacados na mais recente edição do festival rap de Havana - os grupos considerados "irreverentes" por sua denúncia social não foram convidados.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">"Não queremos um rap mutilado e suavizado para exportação, e sim um rap que seja perfeitamente autentico", disse o ministro cubano da cultura, Abel Prieto, em clara alusão ao grupo Orishas. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">A entidade oficial canalizará o explosivo surgimento de artistas e grupos musicais seguidores do Hip Hop com criação de um catálogo aberto apenas aos artistas considerados de maior valor e qualidade, segundo a escolha de um júri de especialistas . </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">"favorecemos a maior diversidade de gostos estéticos e contamos com um movimento de rap revolucionário, de acordo com as posições ideológicas de nosso país , disse Prieto." </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">"Este órgão é uma resposta institucional  a um movimento que, em outros países, surge como rebeldia ao establishment, e logo após é assimilado pela maquinaria do mercado, que o neutraliza e torna-o comercial." Acrescentou. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">A entidade visa evitar a repetição do ocorrido com o Orishas, que fechou contrato com uma gravadora estrangeira e agora seus integrantes moram na Europa."</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Viram como são as coisas? Daqui a pouco, com o intuito de nos controlar e nos silenciar também criarão aqui no Brasil uma agência reguladora do hip-hop, onde "especialistas" escolherão trabalhos autênticos e classificarão, segundo suas convicções, o que é de qualidade. E tudo aquilo que não for de agrado será varrido para baixo do tapete. Pensando bem, isso já  acontece. É só reparar que cada partido político ou arremedo destes tem seus núcleos de hip-hop devidamente doutrinados e prontos para atuarem com microagências de propaganda. Estas praticamente não criam. "Só reproduzem as regras ou o que for pertinente".</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Não pensem que sou contrário a todos esses processos de cooptação. Cada qual sabe do seu. Porém, não me submeto e não aceito ser jogado assim, como vários fedayins, no mesmo grupo de robôs e/ou desesperados que, por um lugar ao sol, são capazes de tudo. Desde uma simples conversão religiosa até...</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Peço que vocês leitores analisem com atenção o discurso do ministro cubano. Ele expôs a sua vontade e os seus temores sobre uma cultura. Seu discurso lembra muito o de presidentes de grandes gravadoras. Porém, estes últimos agem em silêncio. Por isso, torço para que rappers cubanos como o Papa Humbertico (se não sumirem com ele) resistam e mostrem, seja em Cuba ou em qualquer lugar do mundo, que existe uma parcela pensante e de atitude nessa cultura de rua chamada hip-hop, que não se renderá ao canto da sereia e não adocicarão suas idéias objetivando apenas uma visibilidade momentânea, abdicando da autonomia e não se deixando amordaçar, mas se amordaçando.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Todos aqueles que fazem parte da nação hip-hop brasileira devem estar atentos ao pano de fundo desse artigo e, quando for o momento, não se submetam e sigam em frente com seus ideais, para não dizerem em um futuro bem próximo que não estavam cientes e que o sistema é isso, é aquilo e blá,blá,blá. Aproveito também para agradecer ao camarada Se7e, rapper brasileiro radicado nos Estados Unidos que acompanha meu trabalho, artigo a artigo. Muito obrigado Se7e!</span></p>
<p><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Peço aos leitores para acompanharem  a mensagem que ele me enviou após o primeiro artigo sobre Cuba:    </span></p>
<p><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">"Irmão,</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><em><span style="font-family:Arial;">Definitivamente, tenho certeza que você já sabe que aprecio e assimilo teus textos e o último Até tu, Cuba? arregaçou. Até porque esse era o tipo de matéria que eu próprio estava pensando em redigir, por ter uma certa convivência com alguns irmãos vindos da "Ilha de Fidel", que nos dão a oportunidade de conhecer melhor a política passada e atual de Cuba. O impressionante é que até entre os refugiados cubanos, na grande maioria são de raça caucasiana, os já conhecidos brancos. Isto mostra realmente que até para se fazer uma perigosa "viagem" entre a ilha e a região geográfica mais próxima nos EUA, no caso Florida, o descendente negro cubano fica a sua total mercê - uma mostra de que o sistema cubano é falho, e com sinceridade, por mim considerado uma fábula.</span></em></span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><span> </span>Como você disse muitos brasileiros, e até certos estadunidenses ativistas da cultura hip-hop se utilizam de símbolos cubanos sem ao menos considerar o que a liderança fez com o povo. Até Jay-Z, no meu ver um MC fraquinho, gravou seu CD "Unplugged" na MTV vestindo uma camiseta com o rosto do argentino mais cubano de todos os tempos - Che Guevara.Um grupo cubano tornou público que Fidel Castro é um ótimo presidente (ou seria ditador?), que o mais importante ele sempre providenciou ao povo, mesmo faltando lucros financeiros o sistema de educação e de saúde são exemplares.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><span> </span>Bem, nunca estive em Cuba mas tenho certeza que a situação não é esta - Ah! E os integrantes do grupo não residem na ilha de Guantánamo, se a maior ilha do Caribe estivesse em uma situação política-econômica-social tão louvável, garanto que os mesmos ainda estariam por lá. Comentários como esses demonstram que o povo não está perceptível aos problemas e principalmente muitos dos nossos irmãos de descendência afro, mundo afora, estão se submetendo ao mesmo sistema que tem nos devorado dia a dia. Mas, como você disse, muitos não se entregam, e eu também sou um deles.</span></em></p>
<div style="text-align:justify;"><em></em></div>
<p><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"> </p>
<p></span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Parabéns por ser um representante Negro de orgulho. DEUS te abençoe! Paz!"</span></em></p>
<p><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><span> </span>SE7E</span></p>
<div></div>
<p><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;">Fonte: Reuters</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Autor: <strong>Def Yuri</strong> – Publicado no <a href="http://www.vivafavela.com.br/">www.vivafavela.com.br</a> &#124; <strong>26/09/2002</strong> &#124; Seção: <strong>Def Yuri</strong></span></p>
<p> </p>
<p></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Adivinhe quem ganhou?]]></title>
<link>http://defyuri.wordpress.com/?p=93</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 14:16:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>Def Yuri</dc:creator>
<guid>http://defyuri.wordpress.com/?p=93</guid>
<description><![CDATA[Adivinhe quem ganhou? 
Todos temos direito a liberdade de pensamento - usarei esse direito sem pesta]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Adivinhe quem ganhou?</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Todos temos direito a liberdade de pensamento - usarei esse direito sem pestanejar. Será que só a sociedade lucrou com a prisão do Elias Maluco? Fico me perguntando quem mais teria ganho com a prisão de Elias Pereira da Silva? Um resumo das minhas conjecturas: </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">As polícias:</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganharam porque enfrentam uma total repulsa da população que as vê como fator de insegurança. Dizem que no Rio de Janeiro as polícias são divididas da seguinte forma: 10% correta, 10% criminosa e 80% "política" - agindo de acordo com o fluxo da maré. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">A precisão da prisão feita com inteligência mostra que quando as autoridades policiais constituídas querem - ou são pressionadas - elas oferecem uma pronta resposta, seja para mostrar que o trabalho é possível de ser feito, seja para sair do olho do furacão. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">O governo estadual:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Este, completamente desesperado pelo pouco tempo de governo e pela crescente demanda de problemas na área de segurança pública, luta para apresentar algumas mudanças que acalmem os diferentes setores da sociedade, que, se não possibilitarem a vitoria nas urnas, pelo menos não comprometem a campanha do seu presidenciável. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Sociedade civil organizada:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganha por mostrar que a sua mobilização em prol da liberdade de expressão, da justiça e pela paz foram válidas.<br />
E também por recobrar e/ou adquirir a consciência e tentar admitir sua enorme parcela de culpa. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Facção do Elias:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Poderá retornar as suas atividades com força total. As áreas ocupadas sairão do foco, a polícia vai embora - e tudo ficará como antes. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Facções rivais:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Com a prisão de um grande rival, poderão compensar o baque sofrido no 11 de setembro e partir para a resposta e para o pronto restabelecimento das suas atividade comerciais. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">População:</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"></span></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganha pela representatividade da prisão de um grande inimigo público - o que serve de conforto momentâneo.<br />
Durante o "11 de setembro carioca" parcela significativa da população ficou frustada pela não invasão do presídio Bangu 1. Agora todas as partes se encontram aliviadas. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">As religiões:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Serviram como apoio para a população. E agora todas sem distinção poderão continuar os seus trabalhos mostrando que quem "crê pode tudo". </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Uma poderosa corporação da mídia:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Mostrou que tem força para pressionar o poder público, faz isso não para atender os anseios da população como um todo e sim para defesa dos seus e dos seus interesses. Sem falar no lucro em decorrência da voracidade popular por informação </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Outras mídias:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganham pelo interesse da população em notícias sobre o tema. A busca é intensa e o retorno é certo. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Elias:</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Mesmo preso poderá exercer suas funções de comando em um escritório muito bem montado em algum presídio, e de lá a vida seguirá normalmente. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Fernandinho Beira-mar:</span></strong></span><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Agora ele vai dar uma respirada, porque com o término dessa caçada as coisas voltam ao normal. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Governo Federal:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganha porque se livra de dar explicações sobre a fictícia força tarefa, e sobre todo o descaso governamental para com a questão da violência no Rio de Janeiro. Ainda vai apregoar que, com investimentos no setor e a união da população sofrida, tudo pode ser mudado, e se tiver mais um "tempinho" dá jeito na situação. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Um certo candidato à Presidência:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganha porque alegará que a ação de inteligência da polícia será a marca do seu governo. E além de ganhar um pouco mais de ânimo, ainda pode dar um empurrão da campanha da sua governadora. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">A direita:</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Por ver que com a prisão, a justiça foi feita e o bandido enjaulado. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">A esquerda:</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"></span></strong></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Por ver que com a prisão, a justiça foi feita e o bandido enjaulado. E o melhor de tudo - sem violência. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Os policiais:</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Os que participaram da prisão se deram bem - serão promovidos. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><span style="font-weight:normal;font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Os "negociadores":</span></strong><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Esses se deram muito bem. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">A família do Elias:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganhou pelo fato dele estar vivo. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">A família do Tim Lopes:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganhou pelo fato de ver o assassino de um ente querido atrás das grades. </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Seu Creysson:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Ganhou por ser o novo mentor da política de segurança pública e de um conceituado método de investigação policial. Agora todos os policiais cariocas utilizarão o método "capturator do seu Creysson" - pode se entregar que eu a garantiu!!!</p>
<p><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Eu:</span></strong> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Eu ganho pela possibilidade de escrever o que penso, sem me preocupar com as "tesouras". </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><strong><span style="font-weight:normal;font-family:Arial;">Vocês leitores:</span></strong></span><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"> </span><span style="font-size:8pt;font-family:Arial;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Vocês ganham pelo fato de poderem ler um "texto sem tesouradas", e seguirem em frente buscando uma sociedade mais humana e menos inocente e/ou incoerente.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;"><span style="font-size:8pt;color:black;font-family:Arial;">Autor: <strong>Def Yuri </strong><span>– Publicado no <a href="http://www.vivafavela.com.br/">www.vivafavela.com.br</a><strong> </strong></span><span> </span>&#124; <strong>23/09/2002</strong> &#124; Seção: <strong>Def Yuri</strong></span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Um ano da "re-ação" e outras coisas]]></title>
<link>http://defyuri.wordpress.com/?p=92</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 14:08:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>Def Yuri</dc:creator>
<guid>http://defyuri.wordpress.com/?p=92</guid>
<description><![CDATA[Essa semana está sendo muito movimentada. Eu na maior correria para entregar o meu artigo &#8220;co]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Essa semana está sendo muito movimentada. Eu na maior correria para entregar o meu artigo "comemorativo" de um ano da re-ação de 11 de setembro, e inúmeras coisas acontecendo, que acabaram por desviar o foco da minha escrita, me enchendo de dúvidas sobre o que escrever. <span> </span>Passei os últimos quatro dias participando de debates com os principais<br />
candidatos ao cargo de vice-governador do Rio de Janeiro. Uma experiência bastante positiva para mim, pois foi a oportunidade para constatar que meus pensamentos - bons e ruins - sobre alguns candidatos estavam mais do que certos. Sem falar que uma das coisas que mais gosto de ouvir são esses debates radiofônicos - participar então... </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Outro fato importante nessa semana foi ver a realização do sonho de um camarada - Mister Zoy - que estreou seu programa Conexão Babilônia, na Rádio Viva Rio 1180 AM. O programa também pode ser acompanhado on line, no endereço <a href="http://www.radiovivario.com.br/"><span style="color:#000000;">www.radiovivario.com.br</span></a>. Ele já realizava um trabalho de muitos anos em uma rádio comunitária e agora está em uma rádio aberta, sendo ouvido por um número muito maior de ouvintes. Além de tudo, ocorreu uma "rebelião" em Bangu 1, que causou grandes transtornos para a população carioca e pavimentou o caminho para piorar a situação de violência, que transformou o cidadão em simples refém - que merda! E nós é que nos fodemos perante essa (s) guerra (s), em que todos só objetivam o (s) poder (es). E para todos os envolvidos, o povo que se foda! São tantas coisas para comentar... Já era madrugada, e ainda não sabia quais dos vários assuntos abordar com mais detalhes. Foi quando aumentei o volume do som e estava tocando uma música do Exército de Libertação pela Rima , <em><span style="font-family:Arial;">O Século das Américas</span></em>, que fala sobre a ALCA - "Área de Livre Chacina das Américas". </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Pausa para o café - vocês sabem, tenho que ficar acordado. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Eis que começa a tocar a música <em><span style="font-family:Arial;">Minha Vontade Destruiu</span></em> os Estados Unidos, do grupo Soldados Armados de Raciocínio. É, não adianta fugir, vou ter que escrever mesmo sobre o 11 de setembro... </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">É incrível, leitores, como o tempo voa. Já se passaram 365 dias desde a  "re-açao" de 11 de setembro. E parece que nem após o enorme baque o governo norte-americano parou para fazer um mea culpa e admitir seus inúmeros erros. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Se existe país não favorável à paz no mundo, esse país são os Estados Unidos da América. Não estou falando da população, até porque estes, na sua maioria, nem sabem que países fazem fronteira com os EUA, nem sabem o que acontece na esquina de casa. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Os veículos de comunicação, na busca por lucro, fazem um verdadeiro escarcéu comemorativo desse um ano da "re-ação". Esses deveriam fazer matérias diárias lembrando também de todas as atrocidades feitas pelo Tio Sam. Mas isso não dá tanto lucro. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Quando os recém atacados em seu próprio quintal assumirão que sua postura é predatória para o restante do mundo? Não almejo justificar a "re-ação", e sim esclarecer as mentes desprovidas de bom senso, que se deixam conduzir pelo sencacionalismo. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">É só lembrar o Protocolo de Kioto, a ALCA e tantas outras coisas que "desencadearão" muitas outras "re-ações" que eu nem perderei meu tempo explicando - é só esperar. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">No intuito de aumentar a reflexão e mostrar que debaixo desse angu tem muita coisa além do caroço, publico alguns trechos das respostas do escritor Gore Vidal tiradas de uma entrevista concedida ao jornalista Marc Cooper do "L.A. Weekly" e, para fechar, dois decretos publicados no Diário Oficial pelo governo brasileiro. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">..."A "ação" à qual Vidal se refere é a arrogância de um império americano no exterior (ilustrada por uma carta que, em 20 páginas, mapeia as aventuras militares dos EUA no exterior desde o final da Segunda Guerra Mundial) e um Estado policial nascente em casa. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">A "reação" inevitável, diz ele, não é nada menos que a obra sangrenta de Osama bin Laden [terrorista saudita que lidera a Al Qaeda] e Timothy McVeigh. "Ambos se sentiram enfurecidos", diz ele, "com as agressões impensadas lançadas por nosso governo contra outras sociedades" - e, assim, foram "levados" a responder com violência horrenda.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Não acho que nós, o povo americano, merecêssemos o que aconteceu. Tampouco merecemos o tipo de governo que temos tido nos últimos 40 anos. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Nossos governos atraíram esses fatos para nós com as ações que empreenderam em todo o mundo. Infelizmente só recebemos desinformação do "New York Times" e outros meios oficiais. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Os americanos não fazem idéia da extensão dos danos causados por seu governo. Desde 1947-48, já lançamos mais de 250 ataques militares contra outros países, sem provocação anterior.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Trata-se de grandes ataques em toda parte, do Panamá ao Irã. E essa nem sequer é uma lista completa. Ela não inclui lugares como o Chile, já que aquela [a deposição de Salvador Allende em 11 de setembro de 1973] foi uma operação da CIA. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Incluí na lista apenas os ataques das Forças Armadas. Ou essas coisas não são ditas aos americanos ou lhes é informado que atacamos porque, digamos, [o ex-ditador panamenho Manuel] Noriega era o ponto nevrálgico de todo o tráfico mundial de drogas, e precisávamos nos livrar dele. Então, no processo de nos livrarmos dele, matamos alguns panamenhos. O governo se aproveita da relativa inocência dos americanos ou, para ser mais preciso, de sua ignorância. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">É provavelmente por isso que não se ensina geografia, de verdade, desde a Segunda Guerra Mundial -para manter as pessoas na ignorância sobre onde estamos detonando tudo, sobre por que a Enron [empresa de energia que quebrou em dezembro passado] quer explodir tudo ou por que a Unocal, uma grande empresa que constrói oleodutos, quer que uma guerra comece em determinado lugar. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">E as pessoas dos países que recebem nossas bombas ficam iradas. Os afegãos não tinham nada a ver com o que aconteceu ao nosso país em 11 de setembro. Mas a Arábia Saudita, sim. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Parece que Bin Laden está envolvido, mas não sabemos ao certo. Quero dizer, quando fomos ao Afeganistão para tomar conta do país e detonar tudo, nosso general em comando, indagado sobre quanto tempo levaria para encontrar Bin Laden, fez cara de surpreso e disse: "Bem, não é para isso que estamos aqui".</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Na realidade -e isso é algo que você não verá dito em lugar nenhum, no momento- houve uma tentativa imperial de apossar-se de recursos energéticos. Até agora o golfo Pérsico tem sido nossa fonte principal de petróleo importado. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Fomos para lá, para o Afeganistão, não para tirar Bin Laden de lá e termos nossa vingança. Fomos para o Afeganistão em parte porque o Taleban -que nós mesmos instalamos no poder, na época da ocupação russa- estava ficando desvairado demais e porque a empresa californiana Unocal tinha feito um acordo com o Taleban para construir um oleoduto que lhe desse acesso ao petróleo da região do mar Cáspio, que é a maior reserva petrolífera do mundo. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Ela queria fazer com que aquele petróleo passasse por aquele oleoduto, atravessando o Afeganistão e o Paquistão até Karachi, e, de lá, o embarcar para a China, o que seria tremendamente lucrativo. Qualquer grande empresa que conseguisse participar desse negócio faria uma fortuna.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">E você verá que essas empresas têm suas ligações com Bush, [o vice-presidente] Cheney, [o secretário da Defesa, Donald] Rumsfeld ou algum outro membro da "Junta do Gás e do Petróleo", que, ao lado do Pentágono, governa os EUA.  Tínhamos planejado ocupar o Afeganistão em outubro [de 2001", e Bin Laden, ou seja quem for que nos tenha golpeado em setembro, lançou um ataque preventivo antecipado.  Eles sabiam que estávamos a caminho.</span></em><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><br />
<em><span style="font-family:Arial;">E o ataque foi um aviso, uma tentativa de nos pegar desprevenidos.</span></em></span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Assim, o governo deveria pôr uma coisa em sua cabeça: que é odiado não só pelos estrangeiros cujos países destruíamos, mas também por americanos cujas vidas foram destruídas. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Todo o chamado movimento Patriota nos EUA teve sua origem em pessoas expulsas de suas fazendas familiares ou cujos pais ou avôs tinham sido expulsos. Temos milhões de cidadãos americanos ressentidos, que não gostam da maneira como o país está sendo conduzido. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Eles podem ser escravos, podem colher algodão ou fazer a mais recente coisa incômoda que existe a ser feita. Mas não terão, nas palavras de Richard Nixon, "uma parte na ação".</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Depois de 11 de setembro, o país ficou realmente apavorado e em choque. Bush faz uma pequena dança da guerra, fala sobre o "eixo do mal" e sobre todos os países que ele vai castigar. </span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">E sobre quanto tempo isso vai levar, diz ele com um sorriso feliz, já que isso significa bilhões ou trilhões para o Pentágono e seus amigos do setor petrolífero. E isso significa refrear nossas liberdades.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Sim, do povo americano. Ele é convocado a dar respostas rápidas a várias perguntas: "Você o aprova?". "Oh, sim, sim, sim, é claro. Isso mesmo, ele detonou todas aquelas cidades de nome estranho, lá longe." Isso não quer dizer que as pessoas gostem dele. Ouça bem o que eu digo. Bush vai deixar o cargo como o presidente menos popular na história americana. A "junta" causou estragos demais.</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Ela agiu de maneira suspeita, mostrando que já tinha a lei "USA Patriot" pronta para soltar, assim que fomos atacados. Estavam prontos para revogar o habeas corpus, os processos costumeiros da lei, a privacidade das comunicações entre advogado e cliente. Estavam prontos. O que significa que já conseguiram seu Estado policial.."</span></em></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">DECRETO No 3.267, DE 30 DE NOVEMBRO DE 1999. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Dispõe sobre a execução, no Território Nacional, da Resolução 1.267 (1999) do Conselho de Segurança das Nações Unidas, que proíbe o trânsito de aeronaves de propriedade do regime do Taliban, bem como determina o bloqueio de fundos e bens pertencentes aos talibans. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">O PRESIDENTE DA REPÚBLICA, no uso da atribuição que lhe confere o art. 84, inciso IV, da Constituição, Considerando a adoção, em 15 de outubro de 1999, da Resolução 1.267 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">D E C R E T A : </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 1o Fica proibido, no Território Nacional, o trânsito (pouso e decolagem) de aeronaves que sejam de propriedade de talibans, ou por eles arrendadas ou utilizadas, ou a serviço deles, salvo em casos de vôos previamente autorizados em virtude de razões humanitárias ou de obrigação religiosa. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 2o Ficam bloqueados todos os fundos e demais recursos financeiros, incluindo os fundos produzidos ou gerados por bens de propriedade taliban, ou sob seu controle direto ou indireto, ou de qualquer empresa de propriedade de talibans, salvo autorização em contrário fundada em razões humanitárias. </span></p>
<p><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 3o Este Decreto entra em vigor na data de sua publicação.<br />
Brasília, 30 de novembro de 1999; 178º da Independência e 111º da República. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">FERNANDO HENRIQUE CARDOSO</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Gilberto Coutinho Paranhos Velloso</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">DECRETO Nº 3.755, DE 19 DE FEVEREIRO DE 2001 </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Dispõe sobre a execução, no Território Nacional, das sanções contra o Talibã e contra Osama bin Laden estabelecidas pela Resolução 1.333 (2000) do Conselho de Segurança das Nações Unidas. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">O PRESIDENTE DA REPÚBLICA, no uso da atribuição que lhe confere o art. 84, inciso IV, da Constituição,<br />
Considerando a adoção, em 19 de dezembro de 2000, da Resolução 1.333 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">D E C R E T A: </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 1º Fica proibido o fornecimento, a venda ou o envio de armamentos ou material bélico, incluindo munição, veículos militares, equipamentos paramilitares e peças de reposição para tais equipamentos ao território do Afeganistão sob o controle do Talibã. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 2º Fica proibida a prestação de serviços de consultoria técnica, assistência ou treinamento a atividades militares do pessoal armado sob o controle do Talibã. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Parágrafo único. Fica proibida a permanência de oficiais, agentes, consultores ou militares brasileiros em território afegão com vistas ao exercício de qualquer das atividades enunciadas no caput deste artigo. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 3º O disposto nos arts. 1º e 2º não se aplica a equipamento não-letal de uso exclusivamente humanitário ou defensivo, bem como à assistência técnica e ao treinamento aplicáveis a tais equipamentos. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 4º Ficam bloqueados todos os fundos e demais recursos financeiros em nome de Osama bin Laden e de pessoas e empresas a ele associados, incluindo fundos produzidos ou gerados por bens de sua propriedade, ou que estejam sob seu controle direto ou indireto, assim como sob o controle de pessoas e empresas a ele associadas. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 5º Fica proibida a abertura ou o funcionamento de escritórios do Talibã no Território Nacional. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 6º Fica proibida a abertura ou o funcionamento de escritórios da Ariana Afghan Airlines no Território Nacional. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 7º Fica proibida qualquer disponibilização de fundos e demais recursos financeiros, por parte de brasileiros ou pessoas de outra nacionalidade domiciliadas no Brasil, em favor de Osama bin Laden e de pessoas e empresas a ele associadas. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 8º Fica proibido o fornecimento, a venda ou o envio da substância anidrido acético ao território do Afeganistão sob o controle do Talibã, ou a qualquer pessoa com o propósito de desenvolver atividades do Afeganistão sob o controle do Talibã. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 9º Ficam proibidos, no Território Nacional, decolagens, pousos e sobrevôos de aeronaves vindas ou com destino ao território do Afeganistão sob o controle do Talibã, salvo em casos de vôos previamente autorizados em virtude de razões humanitárias ou de obrigação religiosa. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 10. Fica proibida, no Território Nacional, a entrada ou a passagem de altos funcionários do Talibã, com posto de vice-ministro ou mais elevado, de pessoal armado sob controle do Talibã, com postos equivalentes, e de outros assessores graduados e dignitários do Talibã, salvo em caso de viagens com fins humanitários ou de obrigação religiosa. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 11. As presentes sanções terão vigência de doze meses, podendo ser prorrogadas, mediante edição de novo Decreto, caso o Conselho de Segurança das Nações Unidas decida renová-las, na hipótese de descumprimento da Resolução 1.333 (2000) pelo Talibã. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 12. O regime de sanções poderá ser suspenso a qualquer tempo, mediante edição de novo Decreto, caso o Conselho de Segurança das Nações Unidas decida que o Talibã está cumprindo as determinações contidas na Resolução 1.333 (2000). </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 13. O disposto neste Decreto se aplica sem prejuízo do Decreto nº 3.267, de 30 de novembro de 1999. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Art. 14. Este Decreto entra em vigor na data de sua publicação. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Brasília, 19 de fevereiro de 2001; 180º da Independência e 113º da República. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">FERNANDO HENRIQUE CARDOSO </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Celso Lafer </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Diário Oficial da União: 20/02/2001</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Leiam também o meu artigo publicado após o ocorrido em setembro de 2001  <a href="http://defyuri.wordpress.com/2008/05/14/a-reacao-de-11-de-setembro/">A  re-ação de 11 de setembro.<br />
</a></span></span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;"><span style="font-size:8pt;color:#000000;font-family:Arial;">Autor: <strong>Def Yuri</strong> – Publicado no <a href="http://www.vivafavela.com.br/">www.vivafavela.com.br</a> &#124; <strong>13/09/2002</strong> &#124; Seção: <strong>Def Yuri</strong></span></span></p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Gabriela Savitsky - Povestea Filomelei Pizdrintz şi a lui August Palton (X)]]></title>
<link>http://ioanusca.wordpress.com/?p=343</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 13:31:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Vania</dc:creator>
<guid>http://ioanusca.wordpress.com/?p=343</guid>
<description><![CDATA[
Gabriela Savitsky - Povestea Filomelei Pizdrintz şi a lui August Palton (X)
Filomela IX
Astăzi, c]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://ioanusca.files.wordpress.com/2008/05/l48.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-344" src="http://ioanusca.wordpress.com/files/2008/05/l48.jpg" alt="" width="499" height="472" /></a></p>
<p><a href="http://gavrosh.wordpress.com/" target="_blank"><strong>Gabriela Savitsky - Povestea Filomelei Pizdrintz şi a lui August Palton (X)</strong></a></p>
<p><a href="http://ioanusca.wordpress.com/2008/05/17/gabriela-savitsky-povestea-filomelei-pizdrintz-si-a-lui-august-palton-ix/" target="_blank"><strong>Filomela IX</strong></a></p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">Astăzi, coana Vetuţa, purtată pe aripile amintirilor la vremurile de odinioară când trăiau mai aprinşi - că de drag, nu-i vorbă, îi era drag şi acum Titi, dar altfel decât atunci când îi era ei ruşine de dorinţa ce-i înfierbânta pântecul unde purtase cei trei copii - vărsă apa din lighean cărând-o cu găleata şi-l sprijini de ultima treaptă a scării, cu gând să-l ducă în magazie după ce închide găinile. În spate, la găini, o zări printre ostreţe pe Lituţa, nevasta lui nea Ghiţă. Lituţa descoperise o scândură desprinsă de la coteţul porcului, porcul ieşise, Dumnezeu ştia pe unde umblă, iar Lituţa, cu un ciocan în mână, căuta să bată scândura la loc.</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">- Ai auzit, vecină, ce-au făcut dracii de copii? A lu’ Cur Putred, a lu’ Balena şi-a lu’ Ţâţucă.</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">- Nu, vecină, că eu n-am ieşit azi în uliţă, am dereticat prin casă. Ce-au făcut?</p>
<p style="text-align:justify;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;"><span> </span><span> </span>„Ai dereticat tu, ai dereticat la curu’ lui Titi, parcă aţi fi tineri porumbei, acuma vă giugiuliţi” - zise Lituţa în gândul ei privind-o pieziş pe Vetuţa. Nu putu să nu recunoască admirativ şi plină de invidie că Vetuţa, la vârsta ei, încă e femeie frumoasă…</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">- Ce-au făcut… Au intrat în casă la Şmaleri, acolo unde stă August Palton, şi au băut ce-au găsit prin casă, s-au îmbătat şi au dormit ca nişte glugi de păpuşoi. Asta au făcut! Ăştia-s copii? Ăştia-s diavoli, nu copii!</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">Coana Vetuţa, recunoscută pentru bunătatea inimii ei iertătoare şi înţelegătoare, încercă să le ia apărarea:</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">- Lasă, dodă Lituţă, or fi fost curioşi şi ei şi apoi, ăla, Minelu nici nu închide uşa…</p>
<p style="text-align:justify;text-indent:35.4pt;line-height:15.75pt;margin:9.75pt 0;">- Ce lasă, surato? Azi un ou, mâine un bou! Ca ăştia de s-au îmbogăţit! De-au furat ţara dintr-un capăt, de la Revoluţie! Au tras ca câinii de ciosvârtă! Şi pe ăştia nu i-o fi bătut nimeni când or fost mici! Lasă azi, lasă mâini!